Artık yoktu değil mi. Artık onsuz devam edicektim. Ama nasıl? Gittiği günün ertesi günü normal bi şekilde uyandığımı sandım. Telefonu açtım. Bildirim yok. Okeyy. Alışırım. Yokuluğuna. Ama fark ettim ki onu düşünüyorum. Neden bilmiyorum ama merak ediyordum onu. Her neyse problem yok. Ama neden sürekli aklımda ki... İşte sonra sonra anladım. Ben. Ona aşıktım. Daha önce hissetmediğim bir şeydi bu. Ahh aşık olduğum çocuğu göz göre göre kaybettim. Neyse geçerdi zaten. Geçerdi değil mi?..
...
Geçmedi... Aylarca aklımda sadece o vardı. Ne uyku uyuyabildim ne boğazımdan doğru düzgün bi lokma geçirebildim. Derslerime odaklanamadım çünkü aklımda o vardı. Kaan iyi mi? Mutlu mu? Üşüyor mu? Yemek yiyor mu? Ailesiyle arası nasıl? Sevgilisiyle mutlu mu? Doğru düzgin uyuyabiliyor mu? Hava çok soğuk acaba hasta oldu mu? Hava çok sıcak başına güneş geçmese bari... Ve daha neler neler... Sadece onu düşünüyordum her dakikamda onu düşünüyorudum çıkmıyordu ki aklımdan. Çok özlemiştim onu çok. Eskisi gibi gülemiyordum çünkü yıldızımı kaybetmiştim. Ben bi karanlığın içindeydim artık çıkamıyordum ordan. "Yolumu her kaybettiğimde bulmak için baktığım yıldızım artık yoktu..." Her şey kötüye gidiyordu. Ailemle aram zaten bozuktu iyice bozulmaya başladı. Sürekli kavga gürültü. Derslerim kötüye gitmeye başladı notlarım düştü. Ne enerji ne mutluluk her şey sıfırlandı. Bunların hepsi o gittiği için mi oldu? Aşık olmak bunlara mı sebep oluyo. Olsun olsun Kaan mutlu ya gerisi önemli değil ben böyle yaşamaya razıyım yeterki artık acı çekmesin bu çocuk. Ama çok özlüyordum onu.