Evet... Her zamanki gibi sıradan bir gün. Yeni hesap açmışım(sırf can sıkıntısı başka bir şey değil). Amaç yeni insanlarla tanışıp sohbet etmek can sıkıntısı gidermek. Hesap büyüyor yavaş yavaş bende bir şeyler paylaşıyorum. Notlar kısmına bir şarkı sözü bıraktım o gün: "Biri vardı, sever gibi yapıp kandırdı..." Paylaştım çünkü neden olmasın.Bir kaç saat sonra biri yazdı.Katagiri Yuuchi. Kim olduğu çokta umrumda değildi kız ya da erkek fark etmez sohbet edicez nede olsa. Notuma şöyle cevap vermişti:"Tanıdık geldi." Benim verdiğim cevap istersen anlatabilirsin gibi bir şeydi sanırsam tam hatırlamıyorum. Neyse işte bir kız vardı ona ümit vermiyordu ama çocuk çok aşıktı. Bu şekilde bir şeyler anlattı bende dinledim. Sonra tanışmayı unuttuğumuzu fark ettik. İsmi... Kaan...
Tanıştık işte sohbet ettik güzel gidiyordu. Anladığım kadarıyla çocuk iyi bir halde değildi sevdiği zaman adam gibi seviyordu ve duygular konusunda hassastı. Ah benim tatlı yıldızım, herkesi kendi gibi sanıyordu.O insanları üzmekten çok çekiniyordu en azından bana öyle yansıttı. İlerleyen günlerde de fark ettim zaten nadir bir insan olduğunu. Bir şeyler oldu ve artık o kızdan tamamen uzaklaştı çünkü kız istemiyordu belliki. Fakat kim böyle nadide bir çiçeği istemezdiki. Ve hatırlamak istemediğim şeyler oldu onları geçiyorum çünkü canımı acıtıyor biraz. Biz böyle bir kaç ay konuştuk. Yıl başına birlikte girdik. Psikolojik olarak oldukça yıpranmıştı. O yaşına rağmen oldukça acı çekmişti.Ben bir şekilde nasıl bilmiyorum ama bir şekilde artık onun üzgün olduğunu görmeye dayanamamaya başladım.O üzgün oldukça bende üzülüyordum o mutlu olunca ben nasıl seviniyordum... Neydi bu?.. Zaman ilerkedikçe onu kaybetmekten korkar hale geldim... Ama neden?... Hiç yüzyüze gelmediğimiz sesimizi duymadığımız birini kaybetmekten neden korkalım ki?.. Bana fotoğraf atıyordu. İlk zamanlar bir şey hissettiğimi söyleyemem. Zaten ben o yaşıma kadar bir şey hissetmemiştim. Hoşlantı veya aşk gibi. Çünkü çevreme baktıkça tiksiniyordum bu duygulardan.Her hafta sevgili değiştirmenin neresi normal. Bu sevgi değil ki. Aşk hiç değil. Bu gönül eğlendirmeden basit heveslerden uyduruk hislerden sahte duygulardan ibaret bir şey. Bana iğrenç geliyordu. İnsanların duygularıyla oynamaktansa yalnız başıma ölür giderim daha iyi. Ama bir dönem salaklığıma denk geldiği için bende birinin beni sevdiğine inanmıştım ve bunu Kaan'a da anlatmıştım. Onun için gözyaşı bile dökmüştüm sanırım ,dediğim gibi bu büyük bi salaklıktı benim için. Ama çok şükür fark ettim bu saçmalığa bi son verdim. Neyse işte uzun bir zaman sonra fotoğraf attı. O kadar tatlıydı ki... Bir insan bu kadar mı tatlı ve yakışıklı olurdu. Ama neden kimse bana çekici gelmezken bu yabancı benim içimde bir şeyler uyandırdı? Mesela o salaklık ettiğim dönem çocuk bana çekici falan gelmiyordu ben sadece beni sevdiğini zannetmiştim ve bu da ergenliğin verdiği bir duygusallıktı benim için.
...
Onunla konuştuğumuz sıralar ben bir düzenin içindeydim. Mesela en geç 22.00 da uyurdum. Derslerimde fana değildi hani. Belli saatlerde ders falan çalışır ödev yapardım. Ama hep düzensiz bi yaşam sürüyordu.Sabahlara kadar uyanık kalıyordu. Ailesiyle de arası pek iyi değildi. Doğru düzgün beslenmiyordu da.o uyanık olduğu zamanlar benimde uyuyasım gelmezdi hiç. Ama bir yerden sonra vücudum alıştığı için ister istemez uyku moduna geçiyordum. Ama uykuya dalana kadar aklımda o vardı. Nasıl iyi gelicektim ben bu çocuğa. Elim kolum bağlı oturamazdım ya. Ahh mesafeler her şeye engel oluyorlar. Evet uzaktık birbirimize. Olsun mesafeler sevmeye engel mi...Neyse gel zaman git zaman biz böyle konuşaduralım... Bir şeyler oldu... Bir kız geldi... Onun söylediğine göre arkadaşı tanıştırmış. Tabi ben onu hayatımın merkezi yapıp kimseyle değil sadece onunla konuşunca sadece ona odaklanınca onu da benim gibi sandım. Yani bu bi aptallıktı kabul ediyorum. Ben kimim ki sadece benimle konuşsun istiyorum. Açık açık aptallık ettim. Her neyse. Dediğim gibi duygular konusunda özellikle herkesi kendi gibi sanıyordu. Gerçek sanıyordu. Biri ona onu sevdiğini söyleyince gerçek olduğunu düşünüyordu. Bilmiyordu ki herkes usta birer yalancı... İnandı o kıza... Sonra benim içimde garip bir his oluştu. Nasıl anlatılır bilmiyorum. Karın ağrısı + mide bulantısı + kalp sıkışması. Neydi bu lanet şey. Korkunç hissettiriyordu. Ama sevilmek ona iyi gelicekti değil mi. Mutlu olucaktı artık. E tamam Zeynep seninde istediğin bu değil miydi. Kaan İncekara... Mutlu olucak... Sanırım canımı yakan şey, seni bırakmicam söz veriyorum diyip gitmesiydi. Sanki ben hayatına hiç girmemişim gibi, gitti mi?.. Kaan... Artık yok mu?.. Olsun olsun sonuçta mutlu olucak değil mi?? Evet, evet o iyi olucak...