Bölüm 1

Merhaba ben Güneş Akay. 25 yaşında üniversite mezunu, küçük bir şehirde yaşayan her zaman kendi kendini idame ettirmek zorunda kalan bir genç kızım. Annem babam ve bir de erkek kardeşim var. Ailemle aram pek iyi sayılmaz. Ben de onların favori çocukları değilim muhtemelen. Ben bugüne kadar aldığım ve yaptığım herşeyi kendim kazanmak zorunda kalırken kardeşim hiçbir zaman böyle bir zorunlulukta kalmadı. Bana kendi şehrimde okumazsam üniversiteye gidemeyeceğim söylenirken aynı zamanda okurken çalışmak zorunda kaldım ve paramın çoğunluğunu babam alırdı. Erkek kardeşim şuan şehir dışında ailemin desteğiyle okuyor. Ben erkek kardeşimle pek anlaşamam bu nedenle bu ailede kendimi yalnız hissediyorum. Kesinlikle drama yapmak istemem fakat eğer beni çok seven, koruyan paraya muhtaç etmeyen bir ailem olmasaydı kesinlikle şuan bulunduğum durumun içinde bir hikaye yaşamıyor olurdum. Ha hala bu hikayeden mutlu muyum yoksa yanlış bir şeyin içinde miyim idrak edemiyorum. Herşey bir kaç ay önce çalışmak için girdiğim iş yerinde başladı. Ben bu işi almak için tam 2 kez mülakata taabi tutuldum ve iş hakkında hiçbir deneyimim yokken eğitim alıp bu departmanda yükselmek istedim. İlk mülakattan itibaren sadece onunla iletişime geçtim. Aras Alvin. Kendisi 33 yaşında şirketin yetkili patronlarından biri. Aras bey bana ilk dakikadan itibaren bir müdür gibi değil de orada çalışan bir personel gibi yaklaşıyordu. Kendisini tanıtmadığı için onun patron olduğunu anlamam ikinci mülakata kalmıştı, normalde görüşmeleri insan kaynakları yapar ve kendisi orada çalışan sıradan bir personel gibi görüşme yapmıştı benimle. Mülakat bitiminde kendisini tanıttığında patronum olacak olan kişiyle görüşme yaptığımı öğrendim ve o ana kadar çok rahat konuşuyordum, kendisi de samimi sohbetimden dolayı teşekkür etti. Aslında satış departmanında çalışmak için başvurduğum pozisyonda kendi kişisel asistanı olarak çalışmam için teklifte bulundu. Bu benim için güzel bir haberdi çünkü kariyer hedefimde hızlıca yükselebilirdim. 1 hafta sonra ilk iş günüm geldiğinde kendimi göstermem için bir kaç gün deneme süresi opsiyonum olduğunu söyledi bu nedenle elimden geldiğince hevesli ve aktif gözükmem gerekiyordu. Yalnız şöyle bir detay var ki ben işe başlamadan 2 gün önce 50cc motorumla gezerken arabaya çarpıp kaza yapmıştım. Hatalı karşımdaki kişiydi benim yolum doğruydu ama acele etmeseydim önüme çıksa bile çarpmayabilirdim bu nedenle hep kendime kızıyorum. Asfalta sert bir şekilde düşmem sonucu beni olduğum yerde tuttular, ambulans geldi, beni sedyeye aldılar ve hastaneye götürdüler. Aileme haber veremedim çünkü biliyorum ki üzülüp bana kızmaktan başka bişey yapmayacaklardı ben de arkadaşlarımı aradım yanıma geldiler ben eve gidene kadar yalnız bırakmadılar ve ben yürüyemeyecek kadar kötü darbe almıştım. Yine de o işi almayı deli gibi istiyordum ve ilk günden eğer ki kaza yaptığım için gidememiş olsaydım başka bir iş aramak zorunda kalacaktım. İlk iş günü sabahımda acı çekerek uyandım hazırlandım servise bindim. Servis hareket ettikçe her yerim ağrıyordu ama belli etmemem gerekiyordu. Buna rağmen oldukça pozitif bir şekilde girdim ofise ve gün sonunda aras bey, işe olan istekli davranışımdan dolayı bana teşekkür etmişti. Kendimi göstermem için sadece 1 hafta deneme süresi verildi eğer yeterli görmezlerse hiç başlamayacaktım. Nitekim ilk haftanın sonunda mini bir toplantı yapıldı ve ekibe dahil olduğum haberi verildi herkes beni tebrik etti ve artık resmi olarak bir işim vardı.