"Bazen kıskanmazsın... Ama neden canının sıkıldığını da anlayamazsın."
Aradan aylar geçmişti.
Sanırım mart ayıydı.
Havalar yavaş yavaş ısınmaya başlamıştı. Okul bahçesindeki ağaçlar yeşermeye başlamış, teneffüslerde herkes dışarı çıkıyordu.
O sıralar Ece'yle küsmüş tük ve evet asla barışmayacaktık.
Bu yüzden teneffüslerimi Beyza'yla geçiriyordum.
Bahçede yavaş yavaş yürüyorduk. Her zamanki gibi oradan buradan konuşuyor, gördüğümüz insanlara bakıyorduk.
Tam o sırada gözüm onu gördü.
Sarışın, çakır gözlü çocuk...
Yanında platin sarısı saçlı bir kız vardı.
Kendi aralarında gülüyorlardı.
Bir an durup onları izledim.
İçimde tarif edemediğim küçücük bir his oluştu.
Ama hemen kendi kendime söylendim.
"Banane ya..."
"Sonuçta birbirimizi tanımıyoruz bile."
Bakışlarımı başka tarafa çevirdim.
O sırada Beyza koluma hafifçe dokundu.
"Şuradaki çocuk var ya..."
Başımı çevirdim.
"Hangisi?"
"Şu sarışın olan."
Kalbim nedense bir an duracak gibi oldu.
"Ne olmuş?"
Beyza gülümseyerek bana baktı.
"Bayağı yakışıklı çocuk."
İstemsizce gülümsedim.
"Doğru..."
"Değil mi?"
"Yakışıklı."
O kadar.
Sadece "yakışıklı" demiştim.
Ne eksik...
Ne fazla.
Çünkü o zamanlar aklım hâlâ başka birindeydi.
Ortaokuldan kalan çocukluk aşkım...
Civan.
Uzun süre onu unutamamıştım.
Bu yüzden Ercan'a karşı hissettiğim o küçük merakı bile önemsemiyordum.
Kendi kendime,
"Boş ver Elif."
"Sadece yakışıklı bir çocuk."
deyip geçiyordum.
Ama fark etmediğim bir şey vardı.
Ben onu görmezden gelmeye çalıştıkça...
Gözlerim onu bulmaya devam ediyordu.
Belki de kalbim, benden önce kararını vermeye başlamıştı.
"İnsan bazen kalbinin attığını duymaz.
Ta ki biri onu hızlandırana kadar..." ❤️