Bölüm 18

Akademi gece bambaşka bir hâl alıyordu. Gündüz sert ve düzenli görünen taş duvarlar, karanlık çöktüğünde daha eski ve daha derin sırlar taşıyor gibiydi. Koridorlar sessizdi; yalnızca meşalelerin hafif çıtırtısı adımlarıma eşlik ediyordu. Kimseye görünmeden kütüphaneye ulaştım. Kapı kapalıydı ama yaklaştığım anda, sanki beni tanımış gibi yavaşça aralandı. İçeri girdiğimde mumlar kendiliğinden yandı. Raflar tavana kadar uzanıyor, gölgeler arasında eski kitaplar sessizce bekliyordu. “Yalnız geldin,” dedi bir ses. Olduğum yerde durdum. Ses tanıdıktı ama hâlâ ürperticiydi. Rafların arasından beyaz bir siluet belirdi. Yüzü net değildi, sanki ışıkla sis arasında kalmıştı. “Beni tekrar çağıran sen miydin?” diye sordum. Başını hafifçe eğdi. “Hayır,” dedi. “Bu kez seni çağıran akademiydi.” Kalbim hızlandı. “Beni neden buraya getirdiniz?” diye sordum. “Çünkü seni izliyorlar,” dedi. “Ve sen fark edilenden daha fazlasısın.” Bir adım attı. Soğuk hava tenime değdi ama geri çekilmedim. “Dreapspire Krallığı ile Alienmera Akademisi arasında yapılan anlaşmayı duydum,” dedi. “Bu plan, ruhları mühürlemek üzerine kurulu.” Nefesim kesildi. “Bunu nasıl biliyorsun?” diye sordum. Gözleri karardı. “Çünkü bu planı öğrendiğim gün,” dedi, “beni paralel bir evrene gönderdiler.” Kütüphanedeki mumlar titredi. “Bedenim orada yok oldu,” dedi. “Ruhum ise buraya zincirlendi.” Bir an sessizlik oldu. “Bu yüzden senden yardım istiyorum, Eurora İsoline,” dedi. “Gerçeği ortaya çıkarman için.” “Ya yardım etmezsem?” diye fısıldadım. Bakışları yumuşadı ama sesi kararlıydı. “O zaman sıra sana gelir.” Bu bir tehdit değildi. Bir uyarıydı. Kütüphanenin kapısından ayak sesleri duyuldu. Ruh geri çekildi. Silueti solmaya başladı. “Zamanımız az,” dedi. “Ve artık geri dönüş yok.” Sonra… yok oldu. Kütüphanede yalnız kaldım. Mumlar sönmüş, her şey eski hâline dönmüştü. Ama ben artık yalnız değildim. Çünkü bir sır, çoktan bana emanet edilmişti.