Diğerlerine dönüp
-Bu karşı takım mı?
diye sordum.
-Aynen öyle. Bazen aşırı sinir bozucular.
Dedi Ece de.
Yaprak araya girdi.
-Nasıl bazen bence hep sinir bozuculardır. Dışarıdan öyle gözüküyorlar çünkü.
Ece ona gülümsedi ve
-Herkesi dış görünüşe göre yargilamamak lazım. Bazen sinir bozucu olsalarda aslında onlar da iyi insanlar sadece yarışlarda böyleler. Önceden çok birlikte gezdik. Çok iyi sohbetleri var ve kafa dengi çocuklar. Ama gerçekten ben de pek sevmiyorum. Kaç senedir bir değişikler.
Dedi.
Aslında Ece çok haklıydı. Herkesi hemen tanımadan yargılamamalıyız. Şuan ben de onları tanımak istedim. Ama ya da belki tanımamalıyım.
Saat çok geç olmuştu. Eve gitmemiz lazımdı. Hem de çok yorgundum.
İşe bir iki gün sonra başlayabilirdik. O yüzden pek aceleye gerek yok.
-Biz kalkmalıyız. Çok geç oldu. Size iyi geceler.
Herkes iyi geceler diledikten sonra yola çıktık.
Bir 10 dakikanın ardından eve varmıştık. Gelir gelmez kanepeye zıpladım. O kadar yorgundum yani.
Yaprak ile de biraz oturduktan sonra odalara çekildik. Geceliklerimi giyinip hemen yatağa geçtim.
Gözlerimi kapatıp uyumaya çalıştım.
Şimdi daha iyi anlıyordum. Birbirleri ile iyi anlaşsalar da düşman gibi olmayı yeğliyorlardı. Ama neden???
Kafamdaki sorularla uykuya daldım.....