Hongjoong'un ifadesi bozuldu, gözleri üzüntü ve suçluluk karışımıyla bulutlandı, sesi fısıltıdan biraz yüksekti, "Ben...Yapmamaya çalışacağım, Hwa. Söz veriyorum, kalmak için elimden geleni yapacağım. Ama Hiçbir söz veremem, kariyerim...tahmin edilemez."
"Siktir..Her şeyi sikeyim..KARİYERİNİ SİKEYİM KİM HONGJOONG! BU EVDEN ÇIK! BANA HER ZAMAN SÖZ VERMENDEN VE BUNU TUTMAMANDAN BIKTIM!"
Seonghwa'nın ani patlaması karşısında Hongjoong'un kalbi çarpıyor ve gözleri yaşlarla doluyor. Hwa'yı onunla yüzleşmek için döndürmeden önce hızla gözlerini kırpıştırıyor. "Hwa, lütfen. Lütfen böyle söyleme."
Seonghwa öfkeyle onu odadan dışarı itip aşağıya doğru götürdü.Kapının önüne geldiklerinde Hongjoong'a vurup evin dış kapısına getirdi.Serrçe itiyor ve ağlamaya devam ediyordu Hwa'nın güçsüz bedeni.
-ŞİMDİ BİR KARAR VER HONGJOONG. YA BU GECE VE YARIN BENİMLE KALIP ERTESİ GÜN ŞARKINI BİTİRİRSİN YA DA YÜZÜMÜ BİR DAHA GÖREMEZSİN!
Seonghwa'nın ani öfkesi karşısında Hongjoong'un gözleri genişledi.Kalbi endişeyle göğsünü dövüyordu, korku ve üzüntü karışımı bir duyguyla : "H-h-hwa yapıyorsun? Gitmem lazım, işim var...!"
-Bir daha sormayacağım Hongjoong. Ya 2 gün benimle vakit geçirip sonra işine devam edersin, ya da her şey burada biter! Seç Hongjoong. Ben mi yoksa işin mi?
Hongjoong'un gözleri ileri geri hareket ediyor, iç çatışması yüzünde açıkça görülüyordu. Derin bir nefes alıyor, sesi fısıltıdan biraz yüksekte, "B-ben..." Duraklıyor, bakışları Hwa'nınkilere kilitleniyor, sonra bir adım geri atıyor, gözleri yaşlarla doluyor. "Ben-ben seçiyorum..."
-Neyi seçeceksin?
Hongjoong geriye doğru bir adım daha attığında sesi çatlıyor, gözyaşları yanaklarından aşağı süzülüyor. Sözcükleri söylemeden önce çenesi kasılmış bir halde bakışlarını kaçırıyor. "Ben... işimi seçiyorum."
-N-ne...?
