Hongjoong odanın durumunu ve Hwa'nın duygusal patlamasını anladığında gözleri şok ve üzüntüyle genişliyor. Karnına yumruk yemiş gibi görünüyor, yüzü solgun ve sesi titriyor. "Hwa, hayır, bu doğru değil... Seni, bizi unutmadım."
"Benimle ilgili her şeyi unutuyorsun.."
Kaşları sıkıntıyla çatılıyor, gözleri eşinin ona inanması için yalvarıyor. Omzuna hafifçe dokunarak Hwa'yı sakinleştirmeye çalışıyor. "Hayır, unutmadım. Seni asla unutamam. Şarkılar bizim için Hwa, birlikte geleceğimiz için."
"Şarkı...Şarkı istemiyorum Hongjoong! Seni istiyorum. Bizi istiyorum! Eskisi gibi benimle ilgilenmeni istiyorum.. Sadece benimle ilgilenmeni istiyorum. Yoruldun, evet biliyorum ama artık bıktım Hongjoong. Eve sadece ben uyurken geliyorsun.. Biliyorsun geceleri sen yokken uyuyamıyorum, o yüzden sen burada değilken uyuyamıyorum! En son ne zaman uyuduğumu unuttum, en son ne zaman birlikte yemek yediğimizi..? Ne zaman sohbet ettik, ne zaman dışarıya çıktık? Hongjoong, en son ne zaman seviştik sevgilim..?"
Seonghwa'nın sözlerini dinlerken yüzü ıstırapla buruşuyor, her cümle kalbine bıçak gibi saplanıyor. Parçalanmış gibi görünüyor, gözleri yaşlarla dolu. Bir adım yaklaşıyor, elleri sevgilisinin ellerini tutuyor, sesi duygudan çatlıyor.
"Git...sadece git"
Hwa onu uzaklaştırdığında gözleri yaşlarla doluyor, sesindeki acı onu bir ustura gibi kesiyor. Bir adım geri atıyor, sanki vücudunun gücü çekilmiş gibi elleri gevşek bir şekilde iki yanına düşüyor.
Hwa ağlamaya devam ederken onu izliyor.
Hongjoong'un kalbi parçalanırken vücudu titriyor, gözyaşları yüzünden bir nehir gibi akıyor. Elleriyle yüzünü kapatıyor, omuzları kontrolsüzce titriyor. Aralarındaki sessizlik sağır edici, tek ses onun acı dolu hıçkırıklarıydı. Sevgilisinin adını fısıldıyor Hongjoong, "Hwa..."
- Ne..?
-Yanlış yaptığını biliyorsun ama gidiyorsun Hongjoong..Sadece gidiyorsun..Her zaman gidiyorsun.
Hatasının ciddiyetini anladığında gözleri genişledi.Umutsuzca Hwa'ya uzandı, Seonghwa'nın ellerini tuttu umutsuzca. "Hayır Hwa, lütfen öyle söyleme!"
"O halde gitme Hongjoong.. Gitme, benimle kal. Acıtıyor Hongjoong...Çok acıtıyor.Gitmen çok acıtıyor.."
Seonghwa'nın sesiyle kalbi kırılırken ifadesi buruşuyor.Dizlerinin üzerine çöküyor, yüzünden gözyaşları akıyor. "Çok üzgünüm Hwa," mantra gibi tekrarlıyor, sevgilisinin ellerini sımsıkı tutuyor. "Seninle kalacağım, söz veriyorum.
" Şimdi?"
Başını kaldırıp Hwa'ya bakıyor, gözleri suçluluk ve pişmanlıkla dolu. Yavaşça başını salladı, konuşurken sesi titriyordu, "Evet, şimdi. Artık seninle kalacağım, Hwa. Seni bir daha asla bırakmayacağım. Sana söz veriyorum."
Seonghwa ağlama krizi geçiriyor gibiydi dizlerinin üzerine düştü sertçe. Ağladığında nefesim kesiliyor, tükürüğü boğazıba kaçıyor ve öksürmeye başlıyordu.
Hongjoong hızla onu kollarının arasına çekti ve öksürük nöbetlerini nazikçe dindirmeye çalıştı, kendi sesi duygudan boğulmuştu, "Şşşt, yavaş nefes al Hwa. Böyle ağlama lütfen."
"Gitme.. Gitme.. Gitme, gitme!"
Hwa'nın bu kelimeleri defalarca tekrarlamasını dinlerken kalbi milyonlarca parçaya bölünüyor, umutsuzca onu rahatlatmaya çalışırken kendi sesi titriyor, gözlerinin içine bakarken elleri nazikçe yüzünü kaplıyor, "Kalacağım.Gitmiyorum Hwa."
Hwa sessizce ona sarıldı ve gözlerimi kapattı.Sakinleşmeye çalışıyordu.
Hongjoong onu kucaklıyor, sıkıca tutuyor ve saçına güven verici sözler fısıldarken Hwa'nın çenesini başına yaslıyor, sonunda sakinleştiğinde ise rahatlama hissinin onu sardığını hissediyor.
"Şarkı yazmayacaksın... değil mi?"
Hongjoong yoğun bir şekilde iç çektip, Hwa'nın gözlerinin içine bakmak için geri çekildi, elleri hala omuzlarını tutarken yumuşak bir şekilde konuştu. "Her zaman şarkı yazacağım Hwa. Ben buyum. Ama sana söz veriyorum - asla bir şarkı yazmayacağım.Seni üzecek şarkı."
"Şimdi ben uyuduktan sonra şarkını bitirmeye gidecek misin Hongjoong..?"
Bu soru karşısında bakışları daha da yumuşadı, elleri yavaşça omuzlarını sıktı ve Hwa'nın alnına iffetli bir öpücük kondurmak için eğildi, sözlerini yerine getireceğine dair sessiz bir söz verdi. "Elbette Hwa."
"Beni yine bırakacaksın..."