"İnsanlar seni tanımadan önce yüzüne karar verir."
07.15
Alarm çaldı.
Yuna, battaniyeyi kafasına çekti.
Yuna (iç ses): "Bugün de gitmek zorundayım..."
Annesi odanın kapısını tıklattı.
Anne: "Yuna! Geç kalıyorsun."
Yuna ağır adımlarla banyoya gitti.
Aynaya baktı.
Yüzündeki sivilceler...
Dağınık saçları...
Uykusuz gözleri...
Bir süre aynaya sessizce baktı.
Sonra...
Bakışlarını kaçırdı.
"Keşke bugün kimse beni görmese."
Okul
Koridorda yürürken arkasından fısıltılar duyuldu.
"Yine geldi."
"Saçına bak."
"Bugün kaç sivilce çıkmış acaba?"
Yuna yürümeye devam etti.
Duymamış gibi yaptı.
Ama hepsini duyuyordu.
Öğle Arası
Yuna tek başına yemek yiyordu.
Tam kaşığını kaldırmıştı ki...
Bir top masasına çarptı.
Sütü üstüne döküldü.
Masadan kahkahalar yükseldi.
"Of ya, yine mi sen?"
"Biraz dikkat etsene."
Yuna sessizce peçeteyle üniformasını silmeye çalıştı.
Kimse özür dilemedi.
Eve Dönüş
Kapıyı açar açmaz odasına koştu.
Çantasını yatağa fırlattı.
Aynanın karşısına geçti.
Dakikalarca kendine baktı.
Sonunda gözlerinden yaşlar süzüldü.
Yuna: "...Ben gerçekten bu kadar çirkin miyim?"
Telefonuna bildirim geldi.
Sınıf grubunda biri gizlice çekilmiş fotoğrafını paylaşmıştı.
Altında onlarca alaycı yorum vardı.
Yuna telefonu kapattı.
Yatağına uzandı.
Tavana bakarken tek bir cümle düşündü:
"Eğer yüzüm farklı olsaydı... hayatım da farklı olur muydu?"
O sırada ekranında önerilen videolar arasında bir başlık belirdi:
"Yeni Başlayanlar İçin Makyaj – Kendini Baştan Yarat."
Yuna videoya uzun süre baktı.
Parmağı yavaşça oynat tuşuna yaklaştı...
...Devam edecek.