Otobüs Çorlu'ya vardığında içimi eve dönüş sevinci kapladı.Otogarda sağıma soluma bakındım babamla kardeşim Ezgi beni almaya gelmişlerdi.Annemin bize kahvaltı hazırlıyor olduğunu düşündüm.İner inmez babamla kardeşimle kucaklastik.Annem de evde sıcacık kahvaltıyla çayla karşıladı beni ve sıcacık kucaklamasiyla.Bu sarılmayı hiçbir şeye değişmem.Bana göre orta halli bir aileydik biz.Kafa kafaya geçinen,genel olarak çoğu şeyi idare eden, lüks nedir bilmeyen bir aile.Babam bir fabrikada işçi idi Annem bir bankada çaycılık yapıyordu ve biz de kardeşimle okuyup onların omuzlarına ağır bir yük yukluyorduk ama memnundu onlar.Tek çocuklarımız okusun derlerdi hep.
Neşeyle muhabbetle yapılan kahvaltinin ardından annem babam işlerine gitmek üzere evden çıktılar.En sevdiğimiz anlardan biriydi aslında.Kardesimle baş basa kalır kalmaz birer kahve yaptık.Balkona geçip kahve eşliğinde sohbete başladık ki bu bizim için en güzel anlardandi.Okuldan ordan burdan konusurken kardeşim bana sevgilisi olduğunu söyledi, aşığım dedi inanamadim.O benim gözümde hala küçük bir kız çocuğu,liseye gidiyor olması umrumda değil.Ustelik ben şu yaşımda değil sevgili olmak,birine karşı birşey hissetmemiştim bile.Sevinsem mi üzülsem mi bilemedim.Uzun uzun anlattı Ezgi.Asli ben onu çok seviyorum dedi.Lise arkadaşı bu çocukla şimdi nasıl görüşeceğini düşünüyormuş.Biz Balıkesir'e çalışmaya gidecegimiz için bu yaz neredeyse hiç gorusemeyecekler.Neyse ki akıllı telefonlar,bilgisayarlar var da aşklar uzaktan da yürüyor.Benim hiç aşkım olmadı ama olunca ben de anlarım belki.Kahvelerimizi içip fallarimizi yolladiktan sonra odamıza çekildik.Yol yorgunluğu,uykuya çok ihtiyacım vardı.Gozumu kapattim ama uykuya geçmek kolay olmadı.Nasil bir çocuktu şu Arhan,kimdi?Niye benim karşıma bunca zaman etkilenecegim, seveceğim kimse çıkmadı düşünmeden edemedim.Cok mu asosyalim yoksa çirkin miyim?
Neyse ki uyku beni bu düşüncelerden kurtardı.Uyandigimda akşam yemeği hazırdı.Cok uzun zamandır bu kadar uyumamistim.