Bölüm 4

Melisa, Arya'nın not defterini sıkıca tutarak dükkandan çıktı. Elif'in heyecanlı sorularına zar zor karşılık verebiliyordu. Zihni, not defterinin gizemli sayfalarında takılı kalmıştı. Otobüs durağına kadar yürüdüler, ardından Elif, kendi yoluna giderken Melisa da otobüse bindi. Kalabalık otobüsün uğultusu, şehrin gürültüsü, onun kulağında yalnızca uzak bir fondu şimdi. Tek odaklandığı, elindeki bu eski defterdi.Evine varır varmaz, montunu bile çıkarmadan doğrudan piyanosunun başına koştu. Not defterini özenle tuşların üzerine bıraktı. Sararmış sayfalarda mürekkebi yer yer dağılmış, bazen silikleşmiş notalar, karmaşık desenler oluşturuyordu. Bu notalar, alışık olduğu kalıplara pek benzemiyordu. Sanki Arya, müziğin bilinen kurallarını kendi hisleriyle yeniden yazmıştı.İlk başta tereddüt etti. Bu notalara dokunmak, Arya'nın dünyasına bir izinsiz giriş gibi geliyordu. Ama merakı ağır bastı. Parmaklarını nazikçe tuşlara yerleştirdi ve defterdeki ilk notaları okumaya başladı.Notalar birleştiğinde ortaya çıkan melodi, Melisa'nın hayatında duyduğu hiçbir şeye benzemiyordu. Başlangıçta kulağa biraz tuhaf, hatta uyumsuz geldi. Sanki farklı sesler birbiriyle kavga ediyordu. Ama Melisa çalmaya devam ettikçe, bu uyumsuzluğun içinde gizlenmiş derin bir armoni fark etti. Melodi ilerledikçe, Melisa'nın zihninde renkler belirmeye başladı: Hüzünlü bir maviden, tutkulu bir kırmızıya, umut dolu bir yeşile doğru geçiş yapan canlı tonlar… Arya, müziği sadece notalarla değil, renklerle ve duygularla da resmetmişti sanki.Melodinin ortalarında, beklenmedik bir ritim değişikliği oldu. Hızlı, nefes kesici bir tını yükseldi, ardından keskin bir sessizlik… Melisa, piyanonun tuşlarına bakakalmıştı. Sanki melodi birdenbire havada asılı kalmış, tamamlanmamış bir cümle gibiydi. Sayfayı çevirdi. Defterdeki son notalar buraya kadardı. "Mavi Rapsodi" adıyla başlayan eser, tam da o keskin sessizlikle bitiyordu.Melisa'nın içi garip bir hüzünle doldu. Bu melodi, bir yarım kalmışlık hissi veriyordu. Kimdi bu Arya? Neden bu melodiyi yarım bırakmıştı? Ve daha da önemlisi, bu yarım kalmışlık Melisa'nın kendi hayatındaki hangi boşluklara işaret ediyordu? Gözleri not defterindeki Arya adına takıldı. Bu not defteri, sadece bir müzik eseri değil, geçmişten gelen bir fısıltı gibiydi. Melisa, bu fısıltının peşinden gitmeye kararlıydı. Bu notaların tamamlanması gerekiyordu, belki de Arya'nın ve kendi hikayesinin tamamlanması için.