Gerçekleri sorgularken donup kalmış, karşımda duran kırmızı gözlere bakıyordum. O da beni gördüğüne şaşırmış olmalı ki kaşları hafifçe havalanıp eski haline döndü.
"Tekrar bana mı çarpmayı düşünüyorsun? Yoksa artık içeri geçmeyi mi düşünüyorsun?" dedi tok bir sesle. Kendime gelip içeri girdim, Rosie de peşimden gelip kapıyı kapattı. Ardından merakla bir bana, bir kırmızı gözlere baktı.
"Daniel, sen Rina ile önceden tanıştınız mı?" dedi Rosie merakla. Bu sayede kırmızı gözün adını öğrendim.
"Evet, kendisi bana çarpmıştı. Hiç önüne bakma zahmetine girmediği için," dedi alayla Daniel. Kaşımı çatıp ona döndüm.
"Ben mi sana çarptım! Sen orada duvar gibi dikiliyordun!" dedim sinirle. Daniel söylediklerime gülüp bana döndü.
"Demek duvar, hımm... Yani kaslarım o kadar sert mi?" dedi kibirle. Bu kibirle nasıl dayanıyorlar buna, diye düşünürken ağzım bir karış açık ona bakıyordum resmen.
"Ne alaka şimdi? Hem biraz kibrini kenara bıraksan iyi olur," dedim. Laf dalaşına girerken Rosie ikimizi de ayırdı ve bizi odalarımıza gönderdi.
♠♠♠
Akşam yemeğine kadar odamdan çıkmayıp kitap okudum; melezlikle ilgili bilgi toplamaya çalışıyordum. Rosie, yemek için hepimizi çağırdı. Masaya geçtik, Astra'nın yemeklerinden yedik. Bu kız gerçekten çok iyi yemek yapıyordu, ama Daniel, kısaca, duvar yemekte bile salmadı; hâlâ laf dalaşı yapıyorduk. Astra ve Rosie ise şaşkın şaşkın bakıyordu. Anlaşılan normalde pek böyle biri değil, ama bu benim sorunum değil; bu çocuk tam bir duvar.