Gece sessizdi.
Dağların arasına sıkışmış, güneş ışığının bile ulaşamadığı eski bir mağaranın derinliklerinden boğuk bir ses yükseldi. Taş duvarlarda yankılanan ses, bir yaratığın nefesini andırıyordu. Ardından karanlığın içinden iki soluk kırmızı göz belirdi.
Bir şey uyanmıştı.
Yaratık, mağaranın dar geçitlerinden hızla ilerliyordu. Ayaklarının altında ezilen taşlar boşlukta yankılanıyor, duvarlardan kopan parçalar arkasında küçük bir toz bulutu bırakıyordu. Yüzünde korku vardı. Fakat bu, sıradan bir insanın ölüm korkusu değildi.
O, kendisinden çok daha güçlü bir şeyin yaklaşmakta olduğunu biliyordu.
Melekler.
Binlerce yıldır kapalı kaldığı karanlıktan kurtulmuştu. Özgürlüğüne kavuştuğunu sanmıştı, ama gökyüzünden yayılan o tanıdık ışığı hissettiği anda yanıldığını anladı.
Peşine düşmüşlerdi.
Mağaranın çıkışına ulaştığında gökyüzü bulutlarla kaplıydı. Soğuk rüzgâr yüzüne çarptı. Yaratık birkaç adım daha attıktan sonra durdu. Önündeki karanlık ormana baktı. Kaçabilirdi. Saklanabilirdi. Belki de yeniden insanlığın arasına karışabilirdi.
Arkasından gelen ışık, bütün mağaranın ağzını aydınlattı.
Yaratık yavaşça başını çevirdi.
Mağaranın içinden yükselen ışığın ortasında iki siluet belirdi. Yere attıkları her adımda çevrelerindeki karanlık geri çekiliyor, taşların üzerine soluk bir parıltı düşüyordu. İnsan biçimindeydiler, ancak onların sıradan varlıklar olmadığını anlamak için yüzlerini görmek gerekmiyordu.
İki melek, mağaranın çıkışında durdu.
Öndeki melek yaratığa baktı.
“Kaçacak yerin kalmadı.”
Yaratığın dudaklarında acı bir gülümseme belirdi. Korkusu yavaşça öfkeye dönüşüyordu.
“Beni yeniden oraya göndereceğinizi mi sanıyorsunuz?”
Diğer melek bir adım öne çıktı.
“Bu kez kaçmana izin vermeyeceğiz.”
Bir an boyunca hiçbir şey olmadı.
Rüzgâr sustu. Ağaçların dalları hareketsiz kaldı. Sanki dünya bile biraz sonra yaşanacakları bekliyordu.
Yaratık başını eğdi ve kısık bir sesle güldü.
“Çok geç kaldınız.”
Sonra başını kaldırdı.
Gözlerindeki kırmızı ışık bir anda parladı.
“Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”
Mağaranın derinliklerinden siyah bir dalga yükseldi. Toprak sarsıldı, taşlar çatladı ve gökyüzünü kaplayan bulutların arasından tek bir yıldırım geçti.
İki melek aynı anda silahlarına uzandı.
Ve karanlık, yeniden dünyaya dokundu.