MAVİ IŞIK CİNAYETLERİ

İstanbul’un karanlık arka sokaklarında biri, gecenin gölgesini kendine müttefik edip kendi hükmünü vermeye başladı. Adaletin suskun kaldığı yerde konuşma sırası artık ona aitti. Kurbanlar rastgele seçilmiş değildi; her birinin geçmişi, görünmez bir dikişle aynı acıya tutturulmuş gibiydi. Her cinayet, ardında hem anlamlı hem de çözülmesi ustalık gerektiren izler bırakıyor; bu izler bir puzzle’ın parçaları gibi tek başlarına anlamsızken bir araya geldiklerinde karanlık bir hikâyenin şekillendiğini fısıldıyordu. Bu hikâyeyi birbirine bağlayan şey, yıllar önce üzeri örtülen bir yara… ve o yarayı yeniden, acıtarak açmaya kararlı bir katil. Susturulmuş bir geçmişi, kanla yeniden yazmak için geceleri mesken belleyen biri. Cinayet Masası’nın deneyimli ismi Başkomiser Cihan Hüküm, her adımda daha da içine çekildiği bu karanlık oyunda sadece bir avcı değil, aynı zamanda bir mahkûm gibi hissetmeye başlıyordu. Katilin bıraktığı her iz, onu cinayetlerden çok daha derin bir yere, adaletin ve vicdanın karanlık sınırlarına doğru sürüklüyordu. Bu defa Cihan, yalnızca bir katilin izini sürmeyecek; kendi inandığı adalet duygusunu da sorgulamak zorunda kalacaktı. Çünkü bazen katil göründüğü kadar suçlu değildir… ve bazen adalet, cinayetin tam ortasında, kan kokusuna bulanmış hâlde bulunur.