Evde o geceki gibi bağırışlar, ağlama sesleri yükselmeye başladı.
Benden sonra küçük kardeşlerim var ve biri henüz üç yaşında ...
kardeşlerim daha küçük oldukları için ne olduğunu anlayamiyorlardi. Ama annemin , babamın , ablamın evde olmayışları. Komşuların, akrabaların evde toplanması ve ağlama sesleri onları çok korkutmuştu.
Peki ne yapacaktım ben????
Herkes gibi bağıra bağıra ağlayıp acımımı yaşayacaktım yoksa kardeşlerim korkmasın diye onlara destekmi çıkacaktım???.... Ne yapacaktım ben ????
Babamın ;ailen sana emanet ,sen varken gözüm arkada kalmayacak dediği aklıma geldi bir an.
Ve acımı içime gömüp ,kardeşlerimin yanında durmaya karar verdim o an.
O gün o kararı verirken anladım. Hayat beni büyütmek istiyordu.
Babamın ben sekiz yaşındayken kurduğu cümleyi hatırladım.
Hayat öylesine gülmez yüzüne, hayat sana bir şey veriyorsa,bir şey alacaktır.!!!!.
Bu sözü hiç unutmadım.
Hayat beni büyütmek istedi.
Beni büyütmeye çalışırken benden babamı aldı.
O günden sonra birdaha kimsenin yanında ağlayamadım. Ailem için güçlü durmam gerekiyordu.Ve öyle yapmaya çalıştım.
İçimde nasıl büyük bir acının olduğunu hiçbir zaman kimseye yansıtmamaya çalıştım. Bazen içim o kadar dolar ki o zamanlarda dışarı çıkar yalnız kalacagim bir yere gider içimden geldiği kadar ağlar sonrada gözlerimi siler hicbirsey olmamış gibi eve dönerim.
Bu yıllarca sürdü ama kimseye anlatamadım.
psikiyatristin sorduğu soruyla her şeyi tekrar ve tekrar yaşamış gibiydim. O gece ki bağırış sesleri hâlâ kafamın içinde yankılanıyor, annemin ,kardeşlerimin gözyaşları hâlâ gözümün önündeydi. Ben yıllar sonra her şeyi unuttum sanıyorken. İçim benden habersiz hâlâ her anıyı canlandiriyordu.
O an anladım ki , o günden sonra neye üzülsem
babama ağlıyordum.
Bu belkide o gece içimde tuttuğum gözyaşlarımın beni cezalandırma şekliydi.
küçük mavi düşlerim vardı . Hayat benden hepsini çaldı. Umudum yoktu artık gelecek yarınlara dair. Mavi düşlerin yerini kara kâbuslar aldı. Evimin penceresinden hep güneş girsin isterken , artık girenin güneş değil soğuk bulutlar olduğunu anladım .
küçücük bir çocukken , hayat ; bir anda seni kocaman bir kadın haline getirebiliyormuş.
Bende büyüdüm , koca bir kadın oldum. Hemde daha çocuk yaşımda.
Kurduğum mavi düşleri kardeşlerime yaşatmaya karar verdim.
Eksik yaşadığım yada yaşayamadığım her şeyi onlara iliklerine kadar yaşatmaya karar verdim.
Hayatın bize ne yapacağını bilmeyerek. Devam ediyorum..
////Kul hayal kurarken kader gülermiş//////