Gece yarısı olmuş nasıl uyuduğumu hatırlamıyorum.
Gözümü açtığımda içimdeki korku daha da büyümüştü. Sonra .....
Annemin çığlıklarını duydum. Bana ve anlamlara sesleriyordu. Ablamlarla beraber annemlerin odasına koştuk.
Hayattaki en büyük korkumla o gece karşılaştım.
Gördüğüm manzara karşısında donup kalmıştım. Ne yapmam gerekiyor du ?
Bilmez haldeydim .
Annem ,ablamlar,kardeşlerim hepsi bır yandan bağırıyor lar.
Gözümü kapattım Allah'ım lütfen bu bir kabus olsun dedim. Gözümü açınca her şey normale dönsün dedim.
Derken, birinin omzumdan tutup beni kendime getirmeye çalışığını fark ettim. Bu kişi annemdi
Ağlamaktan gözleri daha fazla açılmıyordu.
Baban dedi . Baban .. Baban ölüyor durup izleyecek misin dedi.
O an kâbus olmadığını anladım.
Bu bir rüya değildi. Ve babam ölüyor du.
Başımı döndürüp baktığımda , babamın mosmor olmuş suratıyla karşılaştım. O kadar büyük bir korku sapladı ki içimi ağlayamadım.
Babamın göğsüne dokundum . Kalbi atmıyordu.
kas katı kesilmiş vücudu.
Ambulansı aradım hemen , dışarıda sokağa çıkma yasağı olduğundan ambulans göndermediler. ...
taksi çağıracaz hatları kestiklerinden telefonlar çıkış yapmıyor.
dısarı çıkacaz yardım bulmak için , kapıların kilitleri sıkıştığından kapıları açamıyoruz.
O kadar çaresiz bir haldeyim ki elimden hiçbirsey gelmiyor , babam gözümün önünde ölüyor ve ben hiç bir şey yapamıyorum.
O an avazım çıktiğı kadar bağırdım. Sesimi duyan komsular dışarıdan kapıyı kırarak içeri girdiler.
Ani baslayan yağmur var dışarıda. Komşular babamı battaniyeye sarmış taşıyarak araç bulabileceğimiz bı yere getirdiler.
Ambulans sadece ana caddeye kadar gelebildi. Ambulansa yetiştirdiler . O yağmurlu soğuk akşamda kimimiz montsuz, kimimiz terliksiz hastaneye geldik.
Hastanenin kapısında montsuz ayakkabısız bekliyorum, titriyorum ama en önemlisi korkuyorum....
üç saat sonra babamın kalbini çalıştırdılar .
Ve Mardin'e gönderileceğini söylediler. Annemle ablam yanında gidebildi sadece. Beni götürmediler.
Eve döndük komşular,akrabalar sabaha kadar
ben ve kardeşlerimle beraber kaldılar.
Bir umu bekledim hayattan ,bir umut ..
Babamın geri gelmesi için bir Umut.
Hepimiz bir haber bekliyoruz iyi olacağına dair . Herkesin bir umudu var geleceğine dair .
Ama benim içimdeki korku hala dinmedi.
19 Kasım sabah saat dört aniden telefon çaldı.
Ablam gülümseyerek TLF u açmak istedi . Çünkü umutluydu.
Arayan halam dı .... ağlıyordu.....
Ve babanız öldü dedi...