Bölüm 5

BÖLÜM 5 – Yakınlaşma İkra o sabah aynaya baktığında kendini biraz farklı gördü. Yüzü aynıydı, saçları aynıydı ama gözlerinde başka bir şey vardı. Bir beklenti… Bir heyecan… Ve biraz da korku. Okula giderken adımlarını yavaşlattı. Kalbi sanki ondan önce koşuyordu. “Bu sadece bir gün,” dedi kendi kendine. “Her şey normal.” Ama okulun kapısından girer girmez Aras’ı gördü. Bahçede tek başına duruyordu. Ellerini montunun ceplerine sokmuş, yere bakıyordu. İkra onu görünce istemsizce gülümsedi. Aras başını kaldırdı. Göz göze geldiler. Bu sefer ikisi de kaçmadı. Aras hafifçe elini kaldırdı. İkra da karşılık verdi. Küçük bir hareketti ama kalpte büyük bir yer kapladı. Sınıfa girdiklerinde Aras bu kez arka sıraya geçmedi. İkra’nın yanındaki boş sıraya oturdu. İkra nefesini tuttu. “Bir şey mi oldu?” diye sordu fısıltıyla. “Yok,” dedi Aras. “Sadece… daha yakında olmak istedim.” İkra’nın kalbi o an yerinden çıkacak gibi oldu. Ama sadece başını salladı. Ders boyunca kalemleri birkaç kez çarpıştı. Omuzları hafifçe değdi. Hiçbiri geri çekilmedi. Tenefüste birlikte bahçeye çıktılar. Hava serindi ama güneş yüzlerini ısıtıyordu. “Yazdığın şeyleri düşünüyorum bazen,” dedi Aras. “Özellikle şu cümleyi…” Durdu. Sonra fısıldadı: “‘Sessizlik bazen en yüksek sestir.’” İkra şaşırdı. “Hatırlıyor musun?” “Evet,” dedi Aras. “Çünkü… bana benziyor.” İkra’nın içi yumuşadı. “Ben de senin söylediklerini düşünüyorum.” Aras ona baktı. “Hangisini?” “Yanındayken gürültünün sustuğunu,” dedi İkra. İkisi de sustu. Ama bu sessizlik rahatsız değildi. Aksine… güvenliydi. O an uzaktan Lara onlara baktı. Bakışı bu kez sert değildi. Sadece şaşkındı. İkra bunu fark etti ama ilk kez umursamadı. Okul çıkışında Aras yürürken aniden durdu. “İkra,” dedi. “Evet?” “Şey… yarın da birlikte yürüyebilir miyiz?” İkra gülümsedi. “İsterim.” O gece defterini açtığında kalemi hiç durmadı. “Yakınlaşmak, el ele tutuşmak değil bazen. Yan yana susabilmektir.” Sayfanın en altına küçük harflerle şunu yazdı: “Ben artık korkmuyorum.”