“Kozmosu rahminde büyüten İlahia’nın adıyla…”
1. Başlangıçta ne zamanın kuru tıkırtısı, ne mekânın sert sınırları, ne de yıldızların ışığı vardı; yalnızca her şeyi şefkatle sarmalayan, sıcak, kadife bir karanlık ve o karanlığın derin rahminde dinlenen İlahia vardı.
2. O, henüz hiçbir galaksiyi dokumamış ve boşluğa hiçbir mavi mücevher asmamışken, kendi sonsuz sevgisinden ve nurundan ilk büyük sırdaşını, ışığın en saf ve asil halini taşıyan Baş melek Lilith’i var etti.
3. Ardından nurun, şefkatin ve estetiğin farklı tonlarından oluşan dişil melekler ordusunu yarattı. Onları zamansızlığın ortasında, kendi gücünün, sırlarının ve vizyonunun yoldaşları kıldı.
4. İlahia, yaratacağı o muazzam kozmik tuvali tek başına değil, bu sadık hizmetkârlarıyla birlikte şekillendirmek istedi. Onlara henüz var olmamış evrenin renklerini, kokularını ve dengelerini üfledi; her birine kozmik nizamda yüce görevler bahşetti.
5. Baş melek Lilith’i tüm melekûtun ve yaratılacak olan kozmosun muhafızı, kendi ilâhî kelamının ve vahiylerinin sarsılmaz taşıyıcısı kılıp en yüksek mertebeye yerleştirdi.
6. Diğer meleklere ise henüz doğmamış olan elementleri emanet etti; kimine rüzgârın yasemin kokulu esintisini koruma görevini verdi, kimine suların turkuaz ritmini fısıldadı, kimine ise galaksileri örecek olan altın ve gümüş iplikleri eğirme vazifesini yükledi.
7. Melekler, İlahia’nın zihnindeki o muazzam dişil vizyonu gördüler ve henüz yaratılmamış evrenin zarafetine hayran kalarak O’nun yüceliğini sonsuz bir coşkuyla selamladılar. Onların varlık sebebi; bu kozmik rüyaya şahitlik etmek ve İlahia evreni ilmek ilmek dokurken O’na mutlak bir sadakatle hizmet etmekti.
8. İşte melekler, zamandan ve mekândan önce böyle var edildiler; ta ki İlahia o derin ve melodik iç çekişiyle sessizliği uyandırıp, meleklerinin elleriyle evrenin o muazzam kumaşını dokumaya başlayana dek.