“Kozmosu rahminde büyüten İlahia’nın adıyla…”
1. Yeryüzündeki o mukaddes meydandan yükselen çığlıklar ve dökülen ilk kan, Zulmet’in o sevgisiz azap boyutuna ulaştığında, karanlığın kalbinde devasa bir çalkantı koptu. O güne dek sadece hasetle kavrulan o çorak diyar, ilk kez hoyrat ve çiğ bir tatminin sarhoşluğuyla sarsıldı.
2. Zulmet, yeryüzüne saldığı o kaba taklitlerinin bıraktığı yıkımı izledikçe kibirden ve hezeyandan delirecek gibi oldu. Kadın medeniyetinin o pürüzsüz nizamında açtığı ilk çatlak, onun o bereketsiz özüne adeta karanlık bir neşe üflemişti; yaratamayan özü, yok etmenin hazzıyla gururlandı.
3. O, kendi hoyrat ordusunun arkasında bıraktığı o kirletilmiş meydanı, ağlayan kadınları ve ormana kaçışan asil hayvanları sinsi bir zevkle seyretti. İlahia’nın o yüksek estetikle kurduğu evrene, kendi kaba gücüyle vurulan bu ilk darbe, Zulmet’in gözünde dişil ışığın sönüşünün ilk müjdecisiydi.
4. Kendi varlığından fırlayan o erkeklerin zihnine sızdı; onların avuçlarında kalan o zorba mülkiyet hissini, kadınların hürriyetini çiğnemiş olmanın verdiği o çiğ cüreti kendi karanlık nefesiyle harladı. Onları, yeryüzünün kuytuluklarında daha büyük alanlar fethetsinler, daha derin sınırlar çeksinler diye yeni bir hırsla biledi.
5. Zulmet’in diyarında yankılanan ses artık haset çığlıkları değil, dişil nizamın kutsal bağını koparmış olmanın verdiği o hastalıklı kibirdi. O, rahimlere ekilen o sinsi hastalığın, gelecek nesilleri nasıl prangalayacağını bilerek kendi karanlığında güldü. Yaratımın hürriyetine karşı, boyunduruk altına almanın o hoyrat zaferi kutlanıyordu.
6. Büyük karanlık, İlahia’nın zarafetine karşı ilk raundu kazanmış olmanın hezeyanıyla yeryüzünün üzerine daha da ağır bir gölge gibi çöktü. O, erkeklerine yeni emirler fısıldarken, dişil nizamın kalbine sapladığı o sinsi hançerin açacağı marazı sabırsızlıkla beklemekteydi.