~Asenadan~
Bazen düşünürdüm yaşamak mı daha iyi yaşamamak mı? Sonra büyüdükçe anlamaya başladım. Hayat yaşamaya dair inancın, bir amacın varsa yaşanıyor. Bende bu yüzden yaşıyorum işte. Ah kendimi tanıtmadım dimi? Ben Asena.
Kendi sürümün alfasıyım yaklaşık 7 yaşımdan beri. 15yıldır sürümle ormanların içinde bir köyde yaşıyorum.
"Çekilin yolumdan. Liderinizi göreceğim."
Ahh yinemi... Bıktım şunlardan. Yataktan kalktım ve üzerime deri ceketimi aldım. Evden hızla çıktım.
"Ne oluyor burda. Nedir bu kargaşanın sebebi!!" diye adeta gürledim.
Hepsi yerinde sıçradı. Kolay sinirlenen bir yapım vardı ve onlarda sağolsunlar tam üstüne gelmişlerdi.
"Bi kadın mı bu sürünün lideri. Şaka mı bu?"
"Şaka mı olması gerekiyordu pardon. Şimdi burada ne işiniz var dökülün."
"Çattık ya."
"Çattın çattın. Dökül şimdi."
"Lider yalnız konuşabilir miyiz? Önemli mevzu."
"Çekilin önünden, içeri geç sende. Sizde dağılın."
O adam ve birkaç kurt içeri geçtik. Kendime su doldurdum ve adamın önüne de koydum. Uzun yoldan gelmiş gibi duruyordu. Adamın karşısındaki tekli koltuğa geçtim.
"Neler oluyor? Hiç durmadan koşmuşsun."
"Dediğim gibi önemli bi mevzu olduğu için hızlı gelmem gerekiyordu."
"Kimsin sen ve neler olduğunu açıkla."
"Demir Uras Yıldırım Niğde sürüsünün alfasıyım." bir alfanın buraya gelmesi hayra alamet değil diycemde bela bizim peşimizi bırakmazki.
"Asaf Dedeyi tanıyacağını düşünüyorum. O yaşayacağımız bu sorunda senin yardım edebileceğini söyledi. Bende bunun için geldim.
"Asaf Dedeyi tanıyorum. O söylediyse yapabileceğim bir şeydir. Peki ya sorun nedir?"
"Doğuda çoğu sürünün alfalarını öldürerek sürüsünü büyütmek isteyen bir lider var. Doğudaki çoğu alfayı öldürdü ve sıra bizede gelecek. Birlikte olmak istiyoruz. Sürülerimizin birlikte çalışması bu sorunu çözmek için yapacağımız bir adımdır. Yardımcı olabilir misin?" bu olayı duymuştum. Bu alfanın hırstan gözü kör olmuştu. Ama bu kadar ileri gideceğini düşünmemiştim.
"Çocuklar dışarı çıkın ve olanlardan emrim olmadıkça kimseye bahsetmeyin."
"Emredersiniz." çocuklar çıkmıştı.
"Kararın nedir lider?"
"Yardım edeceğim. Böyle bir şeye sessiz kalamam. Lakin sürümle konuşmalıyım. Sabah yola çıkarız."
"Yardımın için sağol lider."
"Asena"
"Efendim?"
"Adım Asena lider."
"Memnun oldum. Ama bir şey sormak istiyorum." ayağa kalktım pencereye ilerledim.
"Sor lider."
"7yaşında alfa olduğun söyleniyor bu doğru mu?"
"Doğru lider." ben o yaşımda bunu başarmıştım. Ama bu konu niye açıldı?
"Asaf Dede bana anlatmıştı yaşadıklarının bazılarını. Küçük yaşında yaptığın o şeyleri. Duyunca sormuştum ona. Küçücük yaşta nasıl yapmış olabilir diye. Bana dediki o herkes değil." gülümsedim.
"İlk alfa olduğumda onun yanına gitmiştim. Onu severdim. Bana yardım edeceğini düşünmüştüm. Yanına gidip olanları anlatmıştım. Bana sordu. Kendin mi yönetmek istersin yoksa yardım alarak mı. "
"Sen ne dedin?"
"Kendim yönetmeyi seçtim. O zamanlar istediğim şey buydu. Geleceğimi kendim çizmek. Bana başarabileceğinden emin misin,diye sordu. Ona aynı şöyle demiştim. 'Ben herkes değilim. Bu benim için imkansız olabilir ama ben imkansızı başaracağım.' o sana söylediği replikte bana ait yani." ona baktım. Yüzünde bi tebessüm oluşmuş bana bakıyordu. O an ela gözlerine kaydı bakışlarım. Çok güzellerdi. Hayatımda gördüğüm en güzel göz olabilirdi.
"Böyle bir şey beklemiyordum. Ama Asaf Dededen de bu beklenirdi. Bide oraya gittiğimizde ilk onun yanına uğrasak iyi olur. Seni yanımda götürmemi istedi."
"İlk onun yanına uğramam gerekiyordu zaten. Ön görüşü devreye girmiş sanırım yine. Ertesi gün çıkalım. Bazı sürülere ulaşmaya çalışacağım."
"İyi olur. Yardımcı olacağım bir şey olursa söylersin."
"Söylerim. Kalacağın yer yukarıda sağdan ikinci oda. Üçüncü odada benim. Haberin olsun."
"Tamamdır. Teşekkür ederim."
"Rica ederim lider."
"Bi ihtiyacın olursa çocuklara söyle yaparlar."
"Tamam." dedikten sonra odasına gitti. Bende çalışma odama girdim. Sürüleri ayrıştırmalıydım.
••••
~Yola çıkmadan önce~
Uzun zaman olmuştu Asaf Dedeyi görmeyeli. Yakın bi zamanda gitmeyi düşünüyordum. Dağhanda tam bunun üstüne gelmişti. Birazdan yola çıkacağız. Gereken her şey tamam olduğu için rahattım. Ama gelecek beni endişelendiriyordu.Her ne kadar belli etmesemde. Sonuçta bende insanım yani. Duygularımı hissedebiliyorum. Önümüzde uzun bir yol var. Bu yolu bu sefer tek başıma değil birileriyle aşacağım. Bu garip hissettiriyor.
"Hazır mısın?"
"Hazırım Demir çıkalım mı?"
"Hadi çıkalım artık." evet maceramız başlıyor hayırlı uğurlu olsun.
Yaklaşık 5-6 saat sonra Demir'in zihnime seslenmesiyle dikkatimin bir kısmını ona yönelttim.
"Yoruldun mu Asena?"
"Hayır,sen?"
"Biraz."
"İki dakika daha bekle. Birazdan mola veririz."
"Tamamdır.
Ormanın içinde bir yerde insan halimize dönüştük. Çantamdan bir sandviç alıp ona attım.
"Acaba zihnimi okuyor olabilir misin Asena?"
"Merak etme o kadar da değil."
"Bende tam acıkmıştım."
"Sabah koymakla iyi yapmışım anlaşılan."
"Evet." sandviçi göstererek
"Sandviç için sağol."
"Rica ederim Demir."
"Ne kadar kaldı?"
"2 saatten az."
"İyi bari yaklaşmışız."
"Aynen. Asaf Dede vardığımızda kesin kapıda bekliyor olucak bizi."
"Bencede ya."
Biraz muhabbet ettikten sonra yoka koyulduk . En sonunda Asaf Dedenin evinin olduğu ormanda dönüştük. Çantaları aldıktan sonra yoka koyulduk. Evin olduğu tepeyi çıktıktan sonra. Tam tahmin ettiğim gibi Asaf Dede kapıda bizi bekliyordu. Dağhan kulağıma fısıldadı.
"Asena kahin misin acaba?"
"Şüpheli vakayım Demir. Şüpheli vaka."
"Asena."
"Asaf Dede."
"Çok büyümüşsün sen. Aynı annen gibi güzel bir kadın olmuşsun." gülümsedim ve ona sarıldım.Onun kollarında baba şefkati vardı. Hasretini çektiğim.
"Hoşgeldin Asena. Biliyordum geleceğini."
"Asaf Dede gelecektim elbet. Köye gitmemiz lazım gelecek misin?"
"Geleceğim. Bende sizi bekliyordum."
"Gidelim o zaman."
Çantamdan şapkamı çıkardım. Saçlarımı gizledim ve yüzümü kapattım.
"Neden kapattın yüzünü Asena?"
"Eve girene kadar öyle kalacak. Etrafı gözlemleyecek. Ondan sonra çıkartır şapkasını. Onun tarzıda böyle."
"Anladım."
Dağhan bu şapka işini sorgulayacak gibi geliyordu ama neyse. Eve yaklaştık. Arka bahçeye doğru dolandık. Orada bir çok kişi vardı. Sanırsam bizi bekliyorlardı.
"Hoşgeldin oğlum." Meryem abla Demir'e sarıldı. O an gözlerim doldu. Ama kendimi toparladım hemen.
Meryem ablanın Demir'e sarılışı bana annemi hatırlatmıştı. Kolları anne şefkatini, bakışları bana özlemi hatırlatmıştı. Asaf Dede koltuğa doğru ilerlerken ben de kenara geçtim. Mehmet dayının gözleri bir süre benim üzerimde oyalandı. Demir'e sarıldıktan sonra benim kim olduğumu soracaktı kesin.
"Demir oğlum bu kim?"
"O sürüden kesin biri gelmiştir dayı. Bu kişide odur.Bencil bir sürü nede olsa. Liderleride öyledir kesin."
"Serhat sana sormadım ben. Demir kimdir bu?" şapkamı kafamdan çıkarırken Dağhan konuştu.
"Kendisi Asena Kılıç. Kütahya sürüsünün Alfası." Serhat dedikleri kişinin yüzünün aldığı renk beni güldürmüştü.
"Nerden bilebilirdinki dalga geçtiğin kişinin aslında en büyük alfa olduğunu değil mi Serhatçım." alayla güldüm. Bu çocuğa bu kadar yeterdi.
"Geldiğin için sağol Asena."
"Rica ederim dayı." Meryem ablanın gözleri doldu.
"Ben seni en son çocukken görmüştüm. Daha ufacıktın. Şimdi koskoca bir kadın olmuşsun. Aynı annene benziyorsun." annem... Benim canım annem.
"Zaman hızlı geçiyor be abla. Bir baktım çocukluğum çabucak geçmiş kendi sürümün alfası olmuşum." bu sözlerimden sonra sarıldık.
Sonra oturduk bir şeyler yedik falan filan. Bahçeden salona geçtik.
"Hepimiz için sorun olacak bu isyanı gerçekleştiren kişiyi tanıyorum ama ilk başta elimizdekilerin ne olduğunu öğrenip ona göre hareket etmeyi öneriyorum." herkesten onaylayan mırıltılar geldi.
"Elimizde yaklaşık 700kişilik bir sürü,bizim sürümüz ve senin sürün var."
"Gelene kadar daha fazla sayıya ulaşacaklar. Bu kadar sayı bize yetmez. Herkesi riske atmamalı. "
"Ne öneriyorsun Asena?"
"Bize yardım edebilecek bazı sürüler var. Yerlerini biliyorum. Yarın yola çıkıp birçoğuyla konuşacağım."
"Acele ediyorsun Asena. Acele etmek bizim açımızdan iyi olmaz."
"Acele etmiyorum Demir. Bir plan oluşturmaya çalışıyorum ve bunun için hızlı hareket etmeliyim. Fazla beklemek bizim açımızdan iyi değil. Elimizi çabuk tutmamız gerek. Zira liderleri duracak yapıda değil."
"Haklısın. Bende seninle geleyim. İkimiz gidersek daha iyi olur."
"Bana fark etmiyor. Karar senin."
"Kaçta çıkıyoruz?"
"9'da çıkarız. Ben yatacağım. Size iyi geceler."
"Beraber çıkalım yukarı bende yatacağım zaten." sadece başımı salladım. Bugün yeterince yorulmuştum.
"Yarın sabah koşusuna gideceğim gelicek misin?"
"Kaçta?"
"6:30'ta çıkarım ben."
"Uyanırsam gelirim. İyi geceler."
"Sanada."
Başım çok kötü ağrıyordu. Uzun zamandır olmamıştı. Sanırım yine oraya gidecektim. Ve beklediğim gibide oldu. Karanlık beni içine çekti.
•••••
~Demirden~
Odadan içeri girdiğimde içimde kötü bi his vardı. Sanki Asena'ya bir şey olcakmış gibi hissediyordum. Yaklaşık 10 dakika o hissin geçmesini bekledim. En sonunda odamdan çıktım. Asena'nın kapısını çaldım. Ses gelmemişti. İçimden bir ses bir şeyler olduğunu söylüyordu. O sesi dinledim ve kapıyı açtım ve onu gördüm. Yerde yatan Asena'yı.
Umarım hikayeyi beğenirsiniz Beğenmeyi ve yorum yapmayı unutmayın lütfen Seviliyorsunuz ❤️❤️