"Yeniden doğmak isteseydin kim olarak doğmak isterdin?"
"Sinek üçlüsü geliyor." diye bağırışlar geliyordu okulun önünde oluşan bir kalabalık vardı.
Yasema konuşmaya başlamıştı. "Çok yakışıklı değiller mi?" demişti uzun siyah dalgalı saçlarını düzelterek söylemişti. Eda kırmızı saçları ile parmaklarına dolayarak "Hepsi bir diziden fırlamış gibi." diye eklediğinde Yasema bana doğru döndü.
"Sen ne düşünüyorsun?" dediklerinde yanaklarım kızarmıştı. "Ben bir şey düşünmüyorum." demiştim aniden ayağa kalkarak.
Arkama döndüğümde iri yarı büyük bir cüsseye çarpmış olmalıydım. "Sen?" dedim yüzünde baktığımda nefes nefese kalmıştım. "Seni görmek de güzel maskeli prenses." dediğinde bir adım geriye gitmiştim.
"Kaç yıldır bu okuldasın. Seni görmemem imkansız." diye eklediğinde kaşlarımı çatmıştım. "Bilmiyorum." dediğimde bir anda sesini yükseltmişti. "Nasıl bilemezsin." dediğinde gözlerimi kaçırmıştım okyanus mavisi gözlerinden.
Çenemi tutarak kendisine bakmamı sağladığında gözleri ismi gibi parlıyordu. "Konuşurken bana bak." dediğinde başımı sallamıştım. "Güzel tekrar karşılaşacağız sindirella." dedi ve arkasına bakmadan çardağa doğru yürümeye başlamıştı.
"Bu iş oldu." diye bağırmıştı Eda. Yasema'ya döndüğümde gülüyordu. "Bize niye söylemedin?" diye sorduğunda somurtarak banka geri oturduğumda Emirhan aniden Yasem'ya arkadan gelerek dokundu. Yasema çığlık atarak banktan kalktı.
"Emirhan!" diyerek yine günlük bir rutin gibi tüm okulu turlayarak gelmeleri en az yarım saati alırdı. Emirhan atletizmde olduğu için çok hızlı koşuyordu. Yasema ise zombi hızında koştuğu için tüm okulu en az yarım saatte koşuyorlardı.
Birden gözlerim Barlas'ın kahverengi gözlerinde buluşmuştu. "Barlas sana da günaydın." demiştim imayla Barlas oralı bile olmamıştı.
Eda banktan aniden kalktı. "Ben gitsem iyi olur. resim atölyesinde bitirmem gereken resimler var." dedi ve bize gülümseyerek yalnız bırakmıştı bile.
Barlas yanıma oturmadan boş boş bahçeye bakıyordu. "Bana neden bakmıyorsun küs müyüz?" demiştim dudaklarımı büzerek.
"Bilmem küs müyüz?" dediğinde susmuştum. "Barlas." dediğimde eliyle beni susturmuştu. "Gitmem gerek." dediğinde konuşmadan bana bir kere arkasına dönüp bakmadan uzaklaştığında. Kalbimde bir ağrı hissetmiştim. Asla geçmeyecek bir yaranın ağrısıydı.
&&&
EDA'DAN
Resim atölyesinden içeriye girdiğimde Yekta Demir vardı sinek üçlüsünün en sessiz kalan kişisiydi. Nerdeyse hiç konuştuğunu görmemiştim.
Arkasına aniden dönünce ona bakmayı kesip arka sıralardan birine oturmuştum. Çizdiği resim daha net gözüküyordu. Etraf çok sessizdi bu sessizlikten sıkılmıştım.
Ağaç resim çiziyordu ama ağacın çiçekleri pembe renkteydi. Bir sürü pembe çiçek ağaçları vardı.
"Neden pembe çiçek açan ağaçlar çizdin?" diye sormuştum aniden. Bana doğru dönmüştü ama cevap vermemişti. Şaşırmışa benziyordu.
Aniden ayağa kalkmıştı. Tam sıramın önünde durmuştu. "Senin gibi kızlar anlayamaz." demişti resmini sıranın üzerinden alarak resim atölyesinden dışarı çıkmıştı.
Bu hareketi yine canımı acıtmıştı. Elim kalbime gitmişti. Canım acımıştı. Nefes alamamıştım. Canım çok acımıştı ama kimse yardım etmemişti.
Bir sinirle peşinde takılmıştım. "Benim gibi kızlar derken ne demek istedin." diye bağırmıştım. Nefes nefese kaldığımda bana dönmüştü yine kaşlarını çatmıştı ellerini cebinde koymuştu.
"Hep beni mi takip edeceksin?" demişti bir flim repliği gibi...
"Hep seni takip edeceğim." diye yanıt vermiştim.
Aniden bağırarak "Güzel." demişti ve bir süre gülerek "Kiraz çiçeği." demişti.
Arkama dönüp yürüyeceğim zaman tekrar konuşmaya başlamıştı. "Ben çok kalp kırarım kiraz çiçeği. Dikkat et senin de kalbini yanlışlıkla kırmayayım." dediğinde ona doğru dönerek "Merak etme kimse benim kalbimi kırmaz." diye yanıt verdikten sonra resim atölyesine geri dönmüştüm.
Bu hikayede bir yanlış vardı sen her zaman benim kalbimi kırmıştın... Beni görmezden gelerek...
Yeniden doğamazdınız lakin defalarca yeniden ölebilirdiniz...