Doğum günü boyunca aklı bir türlü gördüğü rüyadan çıkmadı.
Misafirler geldi.
Pasta kesildi.
Herkes güldü.
Ama o, sanki başka bir dünyada yaşıyor gibiydi.
Gece olduğunda odasına çekildi.
Yatağına uzandı.
Ve beklemeye başladı.
Bu kez uykuya dalması uzun sürmedi.
Gözlerini açtığında yine aynı koridordaydı.
Bilgeler onu bekliyordu.
Yaşlı bilge öne çıktı.
“Tekrar hoş geldin.”
Kız bu kez korkmuyordu.
Sadece cevaplar istiyordu.
“Gerçeği anlatın.”
Bilge başını salladı.
Sonra elini havaya kaldırdı.
Bir anda koridorun ortasında görüntüler belirmeye başladı.
İnsanlar…
Bilinmeyenler…
Savaşlar…
Yıkılan şehirler…
Kız sessizce izledi.
Bilgeler ona iki halkın hikâyesini anlattı.
Nasıl ayrıldıklarını…
Nasıl birbirlerinden korkmaya başladıklarını…
Ve neden onu insan dünyasına gönderdiklerini…
Her şeyi.
Kızın gözleri dolmuştu.
“Yani ben… insan değil miyim?”
Yaşlı bilge yumuşak bir sesle cevap verdi.
“Hayır.”
“Sen bir Bilinmeyensin.”
Koridorda sessizlik oluştu.
Kız başını eğdi.
Bütün hayatı boyunca bildiği şeyler bir anda değişmişti.
Tam o sırada yaşlı bilge gülümsedi.
“Ama insanlar arasında büyüdüğün için seni onların verdiği isimle tanıyoruz.”
Kız şaşkınlıkla başını kaldırdı.
“İsmimi biliyor musunuz?”
“Elbette.”
“Nil.”
Kızın gözleri büyüdü.
Bilgeler gerçekten her şeyi biliyordu.
Yaşlı bilge devam etti:
“Fakat doğduğunda sana başka bir isim verilmişti.”
Kızın kalbi hızlandı.
“Ne ismi?”
Bilgeler birbirlerine baktılar.
Yaşlı bilge derin bir nefes aldı.
“Senin gerçek adın…”
Koridorun etrafındaki ışıklar parlamaya başladı.
“…Luneya.”
Kız bu ismi ilk kez duyuyordu.
Ama garip bir şekilde yabancı gelmiyordu.
Sanki yıllardır içinde saklı duran bir hatıraydı.
“Luneya…” diye fısıldadı.
Yaşlı bilge başını salladı.
“Doğduğun gece gökyüzünde iki ay aynı anda görünmüştü.”
“Bu, halkımız için yüzyıllardır görülmeyen bir işaretti.”
“Bu yüzden sana Luneya adını verdik.”
“İki Ayın Çocuğu.”
Koridor sessizliğe gömüldü.
Kız, yani Nil…
Ya da Luneya…
İlk kez iki farklı dünyaya ait olduğunu hissetti.
Bilge ona baktı.
“İki ismin var.”
“Biri seni büyüten ailenin verdiği isim.”
“Diğeri ise doğduğun dünyanın.”
“Ve ikisi de sana ait.”
Kız sessizce ayakta durdu.
İlk kez kim olduğunu anlamaya başlıyordu.
Fakat asıl gerçekler henüz anlatılmamıştı.
Çünkü Bilgeler ona hâlâ kolyeden…
Gözlükten…
Ve taşıdığı kaderden bahsetmemişti.