Güzel bir ilkbahar sabahıydı. Tüm öğrenciler yataklarından kalkıb okul için hazırlanmaya başladılar. Biri hariç. Evet bu kişi Marya'ydı. Diğer öğrenrencilerin aksine Marya hapishane gibi demir parmaklıklar ardındaydı. Üstelik elleri ve ayakları zincirle bağlıydı. Sonra ayak sesleri duyuldu. Bi kadın geldi. Bu Marya'nın halası Seher'di. Seher kilidi açtı ve Marya'yı çözdü:
M: Hala neden her gece ellerimi ve ayaklarımı bağlayıb, beni bu kafese haps ediyorsun?
S: Kes sesini! Sana demedim mi, bi daha bana bunu sorma! Kıt mısın, anlamıyor musun? Başımıza ne geldiyse, senin yüzünden geldi zaten!
Marya yine sorusuna yanıt alamamıştı. Sonra birlikte kahvaltı ettikten sonra, Marya çantasını alıb çıkıcakken, halası nefret dolu bakışlarla:
- Sakın kimseye bi şey söyleme, yoksa yeminle gözlerini yarım!
Marya korkarak:
-Söylemem...
Sonra Marya soğukkanlı bi şekilde okula doğru yürür. Okulda soğukkanlı olduğu için sevilmiyor, yalnız oturuyor ve dışlanıyordur. Anlaştığı tek kişi Sedat'tır.
S: Selamm, kanki naber?
M:Sorma halam yine canımı sıktı, benimle uğraşmaktan zevk alıyor bu cadı kadın!
S: Ah sorma, benim halamda aynı. Bide sen onunla yaşıyorsun, nasıl katlanıyorsun anlamıyorum valla. Tam olarak niye sinir ediyor seni?
M: Aslında... Neyse boş ver yaa.
S: Marya tanıştığımızdan beri hep bi yerde takılıyorsun, benden bi şey sakladığını his ediyorum.
M: Yo, ne alaka? Zil çaldı hadi derse gidelim.
Son ders olur. Müdür yardımcısı içeri girer:
-Çocuklar, öğretmenler toplantısı olucak, o yüzden eve gide bilirsiniz.
Her kes sevinerek çantasını toplar. Marya da eve gider. Anahtarla kapıyı açıcakken, kapının zaten açık olduğunu görür. Normalde halası bu saatlerde işte olur. Marya eve hırsız girdiğini düşünür. Tedirgin bi şekilde yavaşça içeri girer.