Yazar Notu: 6. bölüme 16'dan küçükleri almıyorum. 🫢
K. Sayısı: 540
Seçim açıklandığında kampüs bir anda daha gürültülü hale geldi. İnsanlar koridorda birbirini durduruyor, telefonlara bakıyor, aynı cümleleri tekrar edip duruyordu.
“Ben seçildim.” “Sen seçildin mi?” “Kimler var?”
Camille ekrana baktığında ismi oradaydı. Bir süre hiçbir şey demedi. Sadece bakakaldı. Léa hemen yanına geldi.
“Ben de varım!” dedi nefes nefese. “Milo da var!” Milo arkadan geldi, yüzünde geniş bir gülümseme vardı.
“Tamam biz ekip olduk resmen.” Sonra Camille’e döndü. “Güzel, birlikte çalışıyoruz.”
Camille hafif başını salladı. “Sanırım.” Ama sesi çok net değildi. Milo bunu fark etmedi. Hemen devam etti.
“Zaten senin fikrin baya iyi, biz sadece destek oluruz.”
Camille'in aklına Adrien geldi. Aslında konseptleri arasında pek bir fark yoktu. Onunla takım olmak daha mantıklı geliyordu. Arkadaşlarına nasıl söyleyecekti?
“Bilmiyorum.”
Milo güldü. “Ne bilmiyorsun ya, seçildik işte.”
Camille cümleyi uzatmadı. “Başka biriyle çalışacağım.”
Milo bir an durdu.
“Ne?”
“Birine söz verdim.”
Léa kaşlarını kaldırdı. “Kim?”
Camille cevap vermek istedi, veremedi. Onlara hiç Adrien'dan bahsetmemişti. Sadece bir iki gün önce tanıştığı kişiyi arkadaşları yerine secicekti. Sadece sustu.
Milo biraz şaşırdı.
“Yani takım mı değiştiriyorsun?”
Camille başını hafif salladı.
“Sanırım öyle oldu.”
Milo direkt sordu. “Kim o?”
Camille yine cevap vermedi. Sessizlik uzadı. Sonra Milo sadece şunu söyledi:
“Peki... önemli değil Camille.”
Ama belliydi ki önemliydi.
Aynı gün Milo ve Léa kendi aralarında Milo’nun apartmanında buluştu. Oda biraz dağınıktı. Kahve fincanları, açık laptop, yarım paket cips. Léa koltuğa uzandı.
“Bence Camille garip davranıyor.”
Milo telefonu masaya bıraktı. “Ben de öyle düşünüyorum.”
“Kim bu ‘başkası’ ya?”
Milo omuz silkti.“Hiç söylemedi.”
“Camille hiçbir şeyi direkt söylemiyor zaten.”
Milo başını salladı.
“Ama bu farklı.”
“Bence bir şey var.”
“Ne gibi?”
Léa omuz silkti.
“Bilmiyorum. Ama Camille böyle ‘kimseyle paylaşmam’ moduna girmezdi normalde. Özellikle bizimle...”
Milo telefonuna baktı.“Biriyle ciddi çalışıyor olabilir.” Léa gözlerini devirdi. “Ciddi Camille' mi? O biraz zor.”
Ama ikisi de konuyu kapatamadı.
O sırada Camille Adrien’in evindeydi. Kapıdan içerisi yine aynıydı ama bu kez daha farklı hissediyordu. Daha rahattı.
Adrien mutfaktan seslendi.
“Kapı açık!”
Camille ayakkabısını çıkarırken konuştu.
“Sana bir şey söylemeliyim.”
Bir an sessizlik oldu. Sonra Adrien elini havluya silerek çıktı.
"Ne oldu? İyi misin?"
Camille içeri girdi. Çantasını ve ceketini bıraktı. "Seçildim."
Adrien'in yüzünde mutlu bir şaşkınlık vardı.
“Ciddi mi?”
Camille başını salladı.
“Evet.”
Adrien gülümsedi.
“Ben de.”
Bir süre sustular.Sonra Adrien dolaptan bir şişe çıkardı.
“Bunu açıyoruz.”
Camille kaşını kaldırdı.
“Şarap..? Ne alaka şimdi?”
“Kutlama yapıyoruz.”
Camille hafifçe güldü.
“Ben çok 'kutlayan' birisi değilim.”
Adrien şişeyi kaldırdı. “Olmaya başlatırım.”
Adrien sade bir müzik açtı. Çok yüksek değil. Sadece odayı dolduran türden. Camille kanepeye oturdu. Adrien bardakları getirdi.
“Bilmiyorum senin müzik tarzın ne ama…”
Camille güldü.
“Benim tek tarzım yok.”
Adrien başını salladı.
“Olmaz öyle şey.”
Camille bardaktan bir yudum aldı.
“Olur.”
Adrien yanına yayıldı, bardağındaki şaraba baktı.
“Bugün biraz garipti.”
“Evet, arkadaşlarımla zor gündü.”
Adrien ona baktı.
“Onlarla mı çalışıyorsun?”
Camille bir an durdu.
“Hayır.”
Adrien şaşırdı. “Niye?”
“Başka birine söz verdim.”
Adrien yavaşça başını eğdi.
“Anladım.”
Sonra direkt sormadı. Ama gözlerinde “kim” sorusu vardı. Camille bunu gördü.
"Takım olmak istersen hayır demem, demiştin"
"O şanslı kişi ben miyim?"
Camille bardağından bir yudum alırken "Sanırım evet."
Müzik devam etti. Adrien anı bozmadı.
Şehir dışarıda akıyordu. Camille bir ara pencereye baktı. Paris ışıkları titriyordu.
“Burası böyle iyi, değil mi?”
Camille hafif güldü. “Evet.”
Öneriler & Yorumlar: