Sabah telefonumun 17. Kez çalmasıyla kalktım. O gün Alice ve ailesi bizde kaldılar. Telefonu açtım. Arayan Ceyda’ydı. “Kanka, sevgilin var hiç söylemiyorsun!”
”Ne sevgilisi, ne saçmalıyorsun ya Ceyda?”
”Aras diyorum sen diyorum…”
”Ne alaka?”
”Kızım buluşmuşsunuz ya!”
”Evet, ama sevgili değiliz?”
”Kızım fotoğraflarınız tüm okulun elinde!”
”NE!?!?!?!?!?”
”Enişteye selam söyle. Hadi öptüm!”
“Ceyda, dur kapama!”
”HASSİKTİR, ORUSPU EVLATLARI KİM ATTI ACABA?!!!?!??!”
Ben tam öyle söverken içeri Alice girdi.
”What’s the problem honey? Are you OK?
“No.”
”You can tell me everything.” dedi ve bana sarıldı.
”I have a friend and he’s a boy and you know the people.”
”I can understand you sweety. Trust me, everyone forgets it.”
”But Alice you do not know Turkish people well.”
”Can I ask you something Maral.” Maral’ı o kadar tatlı ve komik söylemişti ki kahkahalara boğuldum. Hem ağlayıp hem gülüyordum.
”An extra information for you: Turkish people can cry and laugh in same time.”
Güldü ve odamdan çıktı. Benim ruh hastası olduğumu düşünüyordu. Belki de öyleydim.
Tam bunlar düşünürken telefonum çaldı. Arayan Aras’tı. Açıp açmamakta tereddüt etsem de en sonunda açtım.
”Maral! Sana da o saçma iddiayı söylediler değil mi?”
”Evet…”
”Tamam, sen sakin ol. Benim bir planım var.”
”Nedir?”
”Bak, bir süre hiç konuşmayacağız.”
Bunu demesiyle kalbimde bir sızı duydum, böyle şeyleri umursamam ki neden böyle hissettim.
”Ve ben biriyle çıkıyormuş gibi yapacağım.”
Ağlamayacağım, ağlamayacağım…
”Ve sende birisiyle çıkıyormuş gibi yapacaksın.”
Gözlerim doldu bile.
”Ve bunu söylemekten nefret ediyorum ama…”
Evet gözümden yaşlar süzülüyordu.
”Birkaç ay ayrı kalmamız gerek.”
Ağlıyordum hemde hıçkıra hıçkıra. Sesim telefona gitmiş olacak ki Aras tekrar konuşmaya başladı.
”Arkadaşlığımız devam edecek.”
Daha da fazla ağlıyordum.
”Neden ağlıyorsun?”
”Bilmiyorum Aras!”
“Yoksa sen…”
“Aras ben…”
”Sana aşık oldum.” dedik ikimizde aynı anda.
Derin sessizlik…