Her mahallenin bir efsanesi vardır. Bizim mahallenin efsanesi ise "beş dakikaya geliyorum" deyip bir saat sonra gelen komşu İsmail Amca'ydı.
İsmail Amca'nın zamanı bükebildiğine dair ciddi şüphelerimiz vardı. Bir gün ekmek almaya çıktı, döndüğünde mevsim değişmişti. Mahalledeki çocuklar onu görünce saatlerini ayarlardı.
Ben ise sıradan bir gün geçireceğimi sanıyordum. Alarm çaldı, ben susturdum. Alarm tekrar çaldı, yine susturdum. Üçüncü kez çalınca alarm bana küsmüş olacak ki bir daha hiç ses çıkarmadı.
Kahvaltıya indiğimde annem:— Uyanabildin demek!
Babam gazeteyi indirip bana baktı.— Senin uyku düzenin bilim insanlarının ilgisini çekebilir.
Tam o sırada kapı çaldı. Gelen yine İsmail Amca'ydı.
— Evlat, senden küçük bir ricam var.
Mahallede "küçük rica" demek, en az üç saat sürecek bir macera demekti.
— Tabii amca, nedir?
— Şu poşeti karşı apartmana bırakır mısın?
Poşeti aldım. Hafifti. İçinde ne olduğunu merak ettim ama açmak doğru olmazdı. Karşı apartmana gittim. Kapıyı yaşlı bir teyze açtı.
— Buyurun?
— İsmail Amca bunu gönderdi.
Teyze poşete baktı, sonra bana baktı.
— Evladım... Bu benim dün İsmail Amca'ya verdiğim poşet.
Meğer İsmail Amca bir gündür aynı poşeti mahallede tur attırıyormuş. Kimse nedenini bilmiyordu. Belki de canı sıkılmıştı.
O gün anladım ki bu mahallede mantık aramak, buzdolabında Wi-Fi çekmesini beklemek gibiydi.
Ve maceram tam da burada başladı...
