MAHALLE KÜRSÜSÜ

Aşk, arkadaşlık, dostluk ve birlik… Hepsi tek bir yerdeydi. Yelkovan Mahallesi’nde. Denizin sabah serinliğini taşıyan rüzgârı, çam ağaçlarının arasından geçer; dar sokaklara tuz kokusu sinerdi. Küçük bir kasabanın kalbinde, herkesin birbirini adıyla bildiği, sevincin de hüznün de paylaşıldığı bir yerdi burası. Zorluklar, geçim derdi, kırgınlıklar ya da yarım kalmış hayaller… Her ne olursa olsun, Yelkovan Mahallesi’nde hayat hep birlikte yaşanırdı. Bir evde kaynayan çayın buharı, diğer evin kapısını çalardı. Birinin acısı bütün mahalleye yayılır, birinin mutluluğu sokaklarda şenlik olurdu. Büyükler kapı önlerinde eski günleri anlatır, çocuklar sokak aralarında kahkahalarla büyürdü. Gençler ise kalplerinin en gizli sırlarını, denize karşı fısıldardı. Yelkovan Mahallesi sadece evlerden, sokaklardan ibaret değildi. Orası bir yürek gibiydi; atan, hisseden, susan ama asla vazgeçmeyen bir yürek. Ve o yüreğin içinde; yarım kalmış bir mektup, göz göze gelince hızlanan iki kalp, “keşke”lerle büyüyen bir sevda vardı. Çünkü bazı hikâyeler büyük şehirlerde değil, küçük mahallelerde yazılırdı. Ve bazı aşklar… kalabalığın ortasında, sessizce filizlenirdi.