Bölüm 4

Dilan arabadan iner inmez panik içinde etrafına bakındı. Villanın yüksek duvarları ve karanlık bahçesi arasında kaçacak hiçbir yer yoktu. Aras sessizce birkaç adım önde duruyordu. Siyah takım elbisesiyle sanki hiç bir engel onu durduramayacakmış gibi görünüyordu. “Buradan çıkmaya çalışırsan pişman olursun,” dedi soğuk bir sesle. Dilan nefesini tutarak arkasına baktı. İçten içe, kaçacak gücü olmadığını biliyordu. Ama gururu ve öfkesi bastırılamazdı. “Ben burada olmak istemiyorum!” diye bağırdı. “Beni serbest bırak!” Aras sessizce ona yaklaştı, ellerini hafifçe omuzlarına koydu. “Dilan… seni burada istemek zorunda değilim. Ama gitmene izin veremem. Çünkü seni bırakacak olursam… düşmanlar seni hedef alır.” Dilan gözlerini kocaman açtı. Henüz anlamamıştı ama Aras’ın sözleri gerçekti: onun etrafında sadece koruyucular değil, aynı zamanda düşmanlar da vardı. Tam o sırada bahçe kapısında gürültü koptu. Rakip mafyanın adamları saldırıyordu. “Koş!” diye bağırdı Aras, Dilan’ı sırtına alarak güvenli bir köşeye çekti. Dilan kalbini elleriyle tuttu, korku ve heyecan birbirine karışmıştı. Aras ona bakarken dudaklarının kenarında hafif bir kıvrım belirdi: “Artık senin hayatın… benimle başlıyor. Ve kimseye bırakmayacağım.” Dilan sessizce başını salladı. İçinde korku vardı, ama bir yandan da garip bir güven hissi. Ve o anda ikisi de biliyordu ki: Artık kaçış yoktu.