Stacy bu seferde 20 dakika erken uyanmıştı. Ama bu onun problemi değidi. Çünkü evinin yakınlarında çığlıklar duyup, öyle uyanmıştı.
Sersemlemiş bir şekilde pencereye doğru yöneldi. Perdeyi açtığı an çığlık atmamak için kendini zor tuttu. Gördüğü şey (saydığı kadarıyla) 7 tane insan cesediydi. cesetlerin bazılarında kafalar kesilmiş, bazılarında da bıçak tam kalplerine saplanmıştı.
Stacy hemen perdeyi, ondan sonra da hemen pencereyi kapattı. Sessizce hazırlandı, dün hazırladığı krallara layık yemeğinden sadece üç dilim ekmek yiyebilmişti. Silahını aldı ve sessizce evden çıktı. Bu işi yapan katil hala buralarda olabilirdi sonuçta.
Stacy arabasına geçerken sağından bir ses geldi. Bir çığlık sesiydi. Stacy silahını eline kavradı ve mermileri kontrol etti. Sonra sesin kaynağına doğru sessizce yürümeye başladı.
Etrafta hiç kimse yoktu. Kafasını kaşıyan Stacy, bir binanın arkasına geçip orada beklemeye koyuldu. Aradan 5 dakika sonra aynı çığlıklar tekrar etti. Sonra bir anda sesler durudu. Stacy kafasını çevirdi. Çevirdiği anda bir insan bedeni yere düştü. Kalbine bıçak saplatılmış bir ceset. Ardından da siyah giyinmiş bir adam arkasından geldi ve cesedin giydiği pantaolonun cebininden bir cüzdan aldı. Oradaki nakit paraları aldı, sonra da kartları birer birer kırdı ondan sonra ortadan kayboldu.
Stacy cesete doğru yönelmek istedi ama oda ölebilirdi. Telefonunu cebinden çıkarmak istedi fakat hatırladı. Cep telefonu masanın üstünde unutmuştu. Artık ambulansıda arayamazdı, eve de giremezdi. Çünkü katil o tarafa doğru yönelmişti.
Stacy koşarak arabasına bindi. İşe geldiğinde Emily onu bekliyordu. ''Dostum, sen hiç mi doğru ayarı tutturamazsın?'' dedi gülerek Emily. ''Hiç şaka kaldıracak durumum yok Emily. Gözlerimin önünden hayatım geçti arabadayken.'' dedi Stacy.
Sonra her şeyi Emily'e teker teker anlattı. Emily, ''Artık o ceset için çok geç. Cesedin yanına gitmeyerek iyi yaptın.'' dedi Emily. İşlerinin başına dödüler sonra.
...
Ertesi gün hiç bir şey olmamıştı. En azından Stacy için öyleydi. İşteyken yanına Arthur geldi. Onun evindede aynı şeyler olmuştu. Ondan sonraki gündede Helen aynı şeyi kendince anlattı. Emily ve Adam'ın anlattıkları aynı günde gerçekleşmişti ondan sonra.
...
Bir hafta sonra akşam yemeğinde Adam mafya konusunu açtı:
''Arkadaşlar, bugün patron beni çağırdı. Yarın görevimi başlıyor. Lakin artık evde olmamalıyız. Çünkü her gün evimizin yakınlarında 7-8 kişi ölüyor. bu mafyanın peşimizde olduğunu gösteriyıor. Herkes evinin uzaklarında bir otel odası kiralasın.''
Herkes bunu kabul etmişti. Fakat Helen sanki kavga çıksın istiyordu. Zaten o gün sinirliydi. Bir mahkum tarafından koca bir dayak yemişti, ancak mahkum bedelini ödemişti. Onu tek başına geçireceği bir hücreye atmışlardı. Helen'da sinirini çıkar-
mak için kavga edesi geliyordu.
''Senin aptal önerilerini dinleyecek durumda değilim. Sizde aptallaşmayın. İki kişi öldü diye taşınacak haliniz yoktur herhalde.'' dedi sinirli sinirli. Sonra yemeğini Adam'a fırlattı, sonra Adam'ın sigarasını aldı ve gitti.
Adam çok şaşkındı. Kekeleyerek, ''N-ne yaptı b-bu kız?'' dedi . Sonra Helen'in arkasından yürüdü. Herkes afallamıştı.
...
Eve döndüğünde Stacy apartmanın (biraz) sessiz olduğunu fark etmişti. Hiç bir şey anlamadan evin anahtarlarını çantasından aldı. Evine girdiğinde anahtarı (şaşkınlıktan) yere düşürdü. Her yer darma dağınıktı. Etrafa bakarken yemek masasında bir not olduğunu gördü. Notta şu şekilde yazıyordu:
Merak etme Stacy Mesh.
Her zaman peşinde ola-
Cağız. ;)
-Mafya ;)-