Gözlerimi araladığımda sabah olmuştu. Acaba saat kaçtı. Ellerimi saçlarımın arasında geçirip bekledim. Sonra ayağa kalktım banyoya doğru gidip elimi yüzümü yıkadım. Su çok iyiydi. Babam olacak adamın evinde onu bile yapmama izin vermezdi.
Bir süre oyalandıktan sonra kapıyı açtım korkarak. Önce etrafa göz attım. Kimse yoktu sanki. Merdivenlere giderek aşağı indim. Evet evde kimse yoktu. Mutfaktan sesler gelince yönümü o tarafa döndürdüm.
Açtım ama nasıl isteyecektim ki.
Kapıdan içeri bakınca iki kadın oturuyordu. Kahve içiyorlardı. Bir kadın beni görünce bana baktı. Kızgın bir tipi vardı. Genç ve oldukça güzel bi kadındı diğeri ise orta yaşlı 40 in üzerindeydi sanırım. İkisi bir anda bakınca yerimde kıpırdandm.
Hafif yaşlı olan kadın bana gülümseyip "merhaba gelsene" dedi.
Diğer kadın sinirli haliyle bana bakıyordu.
Biraz ilerledim.
Orta yaşlı kadın elini uzatıp "Yelda" dedi.
Bende elimi uzatıp "Kamer" dedim. İyi birine benziyordu. Acaba bana yardım eder miydi bilmiyordum ileriki zamanda öğrenebilirdim
Şimdilik kimseye güvenemezdim.
Diğer genç kadın ayağa bile kalkmadan "Sena" dedi. Başımla onayladım. İsminin yelda olduğunu öğrendiğim kadına dönüp "seyy" diye kekeleyince, gülümsedi.
"açsın" dedi.
Başımla onayladım. Hemen hazırlamak için dolaba doğru gidince önüne geçtim.
"aslında ben bir ekmek alsam yeterli fazla birşeye gerek yok" dedim.
Satın alındığım eve yerleşme gibi düşüncem yoktu zaten borclanmistim. Üzerine bide yiyeceklerini yiyip daha cok borçlanamazdım.
Yelda hanım kasları havalandı
"olur mu öyle şey çok zayıfsin birşeyler yemelisin, hem beyefendi özellikle uyardı. Miden rahatsızmış iyice kahvaltı yapman lazım" dedi.
Şaşırmıştım. Nasıl midemin rahatsiz olduğunu biliyordu bu adam. Öylece kaldım. Bu adam beni nasıl bu kadar iyi araştırmıştı.
Hemde bir iki saatte...
Yinede yemek istemediğim için "sağolun gerçekten gerek Yok ekmek nerde acaba" diyince.
Sena ayağa kalktı. Ekmeklik olan yerden bir dilim ekmek önüme atar gibi yaptı. Bu kadın neden böyle davranıyordu beni tanımıyordu bile.
Sadece ekmeği aldım ve çıktım.
Odama geri dönüp pencereden bakıyordum. Nerden çıkabilirim diye.
Arka bahce görünüyordu. Orda iki adam vardı oyalarsam belki çıkardım.
Bir saate yakın öylece etrafi inceledim. En sonunda kapıdan çıkıp ayak parmaklarımın ucunda kapıya doğru gidiyordum ki Senayla göz göze geldik. Kaşları ne yapıyorsun gibi bakarken. Hızlıca yanına gittim.
"bak Sena hanım ben buraya satildim. Ve burda kalmak istemiyorum lütfen yardım et" dedim.
Dudakları Kıvrıldı.. Hoşuna gitmişti sanki
"tamam" dedi. Gözlerimi açtım. Tamam demişti ilk defa biri bana yardımcı olacaktı. Cok mutlu oldum ve gülümsedim.
Konusmaya devam etti.
"bak şimdi ben arkadaki korumaları yollayacam ama biraz beklemen lazım" diyince hemen onaylanmış gibi kafa salladım.
Bir süre bekledim. Sena gelmedi acaba vazgeçmiş miydi.
Sonra Aralık bıraktığı kapıyı gulerek açtı ve içeri girdi.
"korumalara kahve yapacağım ve seni dışarı da bir araba bekliyor olacak merak etme benim arkadaşım seni istediğin yere bırakacak burası sehre çok uzak kacsan da yürüyerek gidemezsin" dedi.
Biraz tereddüt ettim ama başka seçeneğim olmadığı için kabul ettim.
Mutfağa gidip kahve yapmıştı ellerinde tepsiyle tekrardan dışarı çıktı. Bende onu izledim. Adamların arkasını bana dönüp bir şekilde kaş göz işareti yaptı. Duvara nasıl tırmanacaktm şimdi ama bir gayret diyerek elimi attım. Sena hala adamlarla gulusuyor ve sohbet ediyordu. Evet basariyordum. Duvarın üzerinden zipladigim an yere çakıldım.
Dizimde bir sızı hissettim ama hemen ayağa kalktım bir siyah araba vardı. Arkadaşı demekki buydu diyip hemen arabaya doğru hızlı adımlar atım kapısını açıp
"lütfen hemen gidelim" dedim icerisinde kim olduğuna bakmadan.
Kapılar kitlenince yanımdaki adama baktım.
Gözlerim yerinden çıkacak gibi oldu..
"Güven". Dedim fısıltıyla
