Kaan telefon ekranına bakarken odadaki herkes sessizleşti.
Rauf'un son mesajı hâlâ ekrandaydı:
“Onu bulmanızı zaten ben istedim.”
Kaan telefonu masaya bıraktı.
“Bu adam neyin peşinde?”
Mükremin elindeki paspasa baktı.
“Başkan, ben hayatımda bu kadar gizemli temizlik görmedim.”
Kaan:
“Sen bir dakika sus.”
Mükremin:
“Tamam da paspası da susturamam.”
Sedef, yatağında hafifçe doğruldu.
“Kaan…”
Kaan hemen yanına gitti.
“Buradayım.”
“Rauf neden beni seçti?”
Kaan cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü.
“Bilmiyorum.”
Sedef:
“Bence biliyorsun.”
Kaan sustu.
Sedef gözlerini ondan ayırmadı.
“Rauf beni kullanarak sana ulaşmaya çalışıyor, değil mi?”
Kaan sonunda başını salladı.
“Evet.”
Sedef derin bir nefes aldı.
“Bundan sonra ne yapacağız?”
Kaan:
“Önce seni güvende tutacağız.”
Mükremin arkadan:
“Sonra da şu Rauf amcaya bir temizlik yapacağız.”
Kaan ona baktı.
“Mükremin.”
“Efendim?”
“Çık.”
“Baş üstüne.”
Mükremin kapıya doğru giderken geri döndü.
“Paspası bırakayım mı?”
Kaan:
“ÇIK.”
---
Birkaç saat sonra Sedef'in durumu düzelmeye başladı.
Doktorlar şaşkındı.
“Şimdilik daha iyi görünüyor.”
Kaan rahat bir nefes aldı.
Sedef:
“Demek yaşayacağım.”
Kaan:
“Böyle konuşma.”
Sedef hafifçe gülümsedi.
“Şaka yaptım.”
Tam o sırada dışarıdan silah sesleri duyuldu.
PAT! PAT!
Kaan bir anda ayağa kalktı.
Adamları içeri koştu.
“Başkan! Dışarıdan saldırı var!”
Kaan hemen kapıya yöneldi.
“Sedef burada kalacak.”
Sedef:
“Ben de geliyorum.”
“Hayır.”
“Kaan—”
“Hayır, Sedef.”
Sedef ilk kez Kaan'ın bu kadar sert konuştuğunu gördü.
Kaan kapıdan çıkarken:
“Ne olursa olsun bu odadan çıkma.”
Kapı kapandı.
Sedef birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra yatağın yanındaki pencereye baktı.
Dışarıda insanlar koşuşturuyordu.
Tam o sırada telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
“Pencereye bak.”
Sedef'in kalbi hızlandı.
Perdeyi araladı.
Karşı binanın çatısında biri duruyordu.
Yüzü görünmüyordu.
Telefonuna ikinci mesaj geldi:
“Kaan'ın sana anlattığı her şeye inanma.”
Sedef'in yüzü değişti.
“Ne demek bu?”
Üçüncü mesaj geldi:
“Çünkü Kaan da sana her şeyi anlatmıyor.”
Sedef telefonu elinden indirdi.
Aklına Kaan'ın Rauf hakkında söyledikleri geldi.
“Benden ne saklıyor?”
---
Aşağıda ise Kaan saldırıyı durdurmaya çalışıyordu.
Bir süre sonra silah sesleri kesildi.
Adamlarından biri koşarak yanına geldi.
“Başkan! Geri çekildiler.”
Kaan:
“Kaç kişilerdi?”
“Bilmiyoruz.”
Kaan hemen yukarı çıkmak için döndü.
Ama merdivenlerin başında durdu.
Sedef'in odasının kapısı açıktı.
“Sedef?”
İçeri girdi.
Oda boştu.
Kaan'ın yüzü bembeyaz oldu.
“Sedef!”
Adamları odaya doluştu.
Kaan pencereye koştu.
Pencerenin yanında Sedef'in telefonu duruyordu.
Ekranda yalnızca bir cümle vardı:
“Gerçeği öğrenmek istiyorsan, tek başına gel.”
Kaan telefonu eline aldı.
Altında bir konum vardı.
Kaan'ın yüzündeki ifade tamamen değişti.
“Rauf…”
Ama bu kez odada kimse Rauf'un adamlarını görmemişti.
Çünkü Sedef'i alan kişi...
Rauf değildi.
Kaan'ın yıllardır güvendiği biriydi.