Araç dar sokaklardan hızla uzaklaşırken içerideki sessizlik, motorun uğultusundan daha ağırdı.
Deniz telefonu yavaşça cebine koydu.
"Kimse konuşmasın."
Emre gözlerini tek tek herkese çevirdi.
"İçimizden biri mi?"
Deniz başını salladı.
"Telefonu arayan kişi yalan söylüyor da olabilir... Ama bunu doğrulamadan kimseye güvenemeyiz."
Maskeli ekipten biri telsizini uzattı.
"Komutan, Atlas araçlarını kaybettik. Şimdilik peşimizde değiller."
Deniz derin bir nefes aldı.
"Çünkü sahte USB'nin peşindeler."
Yarım saat sonra konvoy, terk edilmiş bir fabrikanın yer altı hangarına ulaştı.
Kalın çelik kapılar kapanınca herkes rahat bir nefes aldı.
Deniz masanın üzerine eski fotoğrafı serdi.
"Şimdi konuşabiliriz."
Kerem fotoğraftaki istasyonu işaret etti.
"Eski yük garına ulaşmamız gerekiyor."
Deniz başını salladı.
"Ama Atlas bizden önce oraya giderse her şey biter."
Emre düşünceli görünüyordu.
"Telefon eden kişi neden bizi uyarsın?"
Kimse cevap veremedi.
O sırada hangarın güvenlik sistemi bip sesi verdi.
Ekranda tek bir hareket görünüyordu.
Çevrede kimse yoktu.
Ama çatıdaki kameralardan biri birkaç saniyeliğine kararmıştı.
Deniz hemen ayağa kalktı.
"Herkes mevzi!"
Maskeli ekip binanın her tarafına dağıldı.
Dakikalar geçti.
Hiç kimse bulunamadı.
Tam herkes rahatlamaya başlamıştı ki...
Elektrikler tamamen kesildi.
Hangar karanlığa gömüldü.
Sadece acil durum lambaları kırmızı renkte yanıyordu.
Emre cebindeki el fenerini açtı.
Tam o anda metal bir ses duyuldu.
Tak...
Tak...
Tak...
Sanki biri tavanda yürüyordu.
Kerem silahını doğrulttu.
"Orada biri var!"
Bir gölge hızla havalandırma boşluğundan geçti.
Maskeli ekip ateş açtı.
Ancak gölge çoktan kaybolmuştu.
Elektrikler geri geldiğinde Deniz'in yüzü değişmişti.
Masaya baktı.
Fotoğraf yerinde değildi.
"Fotoğraf nerede?"
Herkes birbirine baktı.
Kimse almamıştı.
Emre şaşkınlıkla etrafı aradı.
"Az önce buradaydı."
Deniz'in sesi sertleşti.
"Demek gerçekten içeride biri var."
Tam o sırada hangarın hoparlörleri kendi kendine açıldı.
Bozuk bir ses yankılandı.
"Beni arıyorsunuz..."
Ses birkaç saniye sustu.
"...ama ben uzun zamandır aranızdayım."
Emre'nin kalbi hızla çarpmaya başladı.
Deniz bilgisayara koştu.
"Sistemi kapatın!"
Fakat ekranda yalnızca tek bir sembol belirdi.
Altın renkli...
Bir akrep.
Hoparlörden son kez aynı boğuk ses duyuldu.
"Rayların bittiği yerde görüşeceğiz."
Ekran karardı.
Ve güvenlik kameralarından biri son bir görüntü gösterdi.
Hangardan çıkan siyah kapüşonlu kişi, bileğindeki altın akrep dövmesini kameraya doğru kaldırıp hafifçe selam verdi.
Deniz dişlerini sıktı.
"Artık saklanmıyor..."
Emre yumruğunu sıktı.
"Bu kez onu ben bulacağım."