Bölüm 13

İyi Okumalar 🦋 _______________ ~changbin~ CB: "Jeongin gelebilir miyim? Hazır mısın?" Yavaşça kapıyı tıklattığımda cevap gelmemişti. Bu yüzden ona biraz daha zaman tanımak adına beklemeyi seçtim. Ameliyata geçmek için, ameliyat kıyafetini giyinmesi adına odaya geçmişti. Rahat olması için onu yalnız bırakmıştım ama şu an içeride bekleyeli 15 dakika oluyordu. Endişelendiğim için kapıyı tekrardan yavaşça tıklattım. Onu acele ettirmek istemiyordum ama yine cevap alamadığım için bu sefer biraz sert tıkladım. CB: "Jeongin geliyorum?" Daha fazla zaman kaybetmemek için cevap beklemeden kapıyı yavaşça açtım. Üzerine bol olan mavi hastane önlüğünü giyinmiş, öylece yatakta oturarak ellerini yüzüne kapatmıştı. CB: "Jeongin?" İsmini seslendiğimde duyduğum hıçkırıkla kapıda dikilmeyi bırakıp içeri geçtim. Ne ara ona yaklaşmış, ne ara önünde diz çökmüştüm farkında bile değildim. Ağlaması şiddetli hıçkırıklara dönüştüğünde ellerimi dizlerine yaslayarak usulca okşadım. Benim yüzümden ağlıyordu. Gerçekten çok düşüncesizdim. Onu bu kadar aceleye getirmemeliydim. Korkuyor olduğunu, endişeleneceğini bilmeliydim. CB: "Ağlama Jeongin. Lütfen ağlama. Hadi kalk üzerini giyin gidelim" O kadar paniklemiştim ki ne söylediğimin farkında bile değildim. Birisine karşı nazik davranmayı, düşünceli olmayı başarmıyordum. Ama eğer o korkuyorsa en iyisi onu hastaneden uzaklaştırmak, sakinleşmesini sağlamaktı. CB: "Bir sene bekleyelim, iki sene, hatta üç sene. Sen istediğin kadar bekleyelim. Sonra sen hazır olduğunda geliriz. Yeter ki ağlama" Ben onu sakinleştirmek için konuştukça onun ağlamaları daha da şiddetleniyordu. Dizlerini biraz daha okşayarak başımı eğdim. Eli ile kapattığı yüzünü görmeye çalışıyordum lakin bana izin vermiyordu. CB: "Hadi bakalım. Nereye gidelim? Felix'in yanına gidelim mi? Film izlemeye gidelim istersen? Ya da başka ne yapmak istersin?" Saçmaladığımın o kadar farkındaydım ama ona kendimi nasıl affettireceğimi, ağlamasını nasıl durduracağımı düşünüyordum. Ama benim söylediğim her sözde ağlaması durmak yerine daha şiddetleniyor, omuzları sarsılıyordu. CB: "Özür dilerim Jeongin ağlama lütfen" Sonunda çaresizce susmayı seçtim. Tam o an yüzüne bastırdığı elleri usulca kıpırdadığında dizlerini okşamaya devam ettim. IN: "Hyung.." Ağlamaktan kısılan sesini duymak kendime daha çok sinirlenmeme neden olmuştu. Ellerini yüzünden çekerek hıçkırdı hafifçe. Gözlerimi ağlamaktan kızaran yüzünde ve gözlerinde gezindirdim. Dudakları ağlamaya hazırlanır bir şekilde titremeye başladığında ne yapacağımı şaşırdım. Aniden kollarını bana doğru açtığında ise olduğum yerde duraksayıp kaldım. IN: "Ben özür dilerim Hyung" Cümlesini bitirir bitirmez tekrar hıçkırarak ağlamaya başladığında daha fazla yerimde dikilmeyi bırakarak bana doğru uzattığı kollarının arasına girerek onu kendime doğru çektim ve sıkıca sarıldım. Gözlerinden akan yaşlar üzerime doğru damlıyordu. Biraz daha kendime doğru çekerek ellerimden tekini sırtına diğerini saçlarına sardım. CB: "Ağlama.. geçti" Sırtını okşayarak göğsümde küçücük kalan omegaya daha da sıkı sarıldım. Resmen bebek gibi ağlıyordu. IN: "Ben.. ben çok korkuyorum. Ben ameliyata gireceğimi bilmiyordum.." Kollarımın arasında ağlayan bedenin asıl endişelerini duyduğumda tekrar kendime küfürler savurdum. Ben vazgeçtiği, istemediği için ağlıyor sanmıştım.. Gerçekten çok düşüncesizdim. Ona süreci açıklama girişiminde bile bulunmamıştım. Kendim biliyorum diye onun da bildiğini sanmıştım. Oysa ki küçük omega başına ne geleceğini bilmediğinden, korkudan ağlıyordu. CB: "Çok kötü bir alfayım değil mi.. sana açıklama bile yapmamışım..." Alaycı bir şekilde konuştuğumda hemen ağlamasını durdurarak burnunu çekti ve kaşlarını çatarak başını kaldırıp yüzüme baktı. Deminden beri ağlamayı durdursun diye onlarca şey söylemiştim. Meğer kendimi kötüleseydim susacakmış. IN: "Hayır sen çok iyi bir alfasın öyle deme. Ben öncesinde araştırmalıydım" Başımı hayır anlamında sallayarak gözlerinin üzerine dökülen tutamları parmağımla usulca tarayarak kulağının arkasına sıkıştırdım. CB: "Ben en öncesinde sana tüm süreci anlatmalıydım Jeongin. Eğer hazırsan o zaman hastaneye gelmeliydik. Ama sen bugün hazır olduğunu söyleyince ben de acele ettim.. Özür dilerim" Dudakları tekrar büzüldüğünde ağlamaya başlamasın diye diğer elimle sırtını okşamaya devam ettim. CB: "Hadi kıyafetlerini giyin gidelim" Tekrar ağlamaktan kızaran burnunu çekerek başını hayır anlamında salladı. IN: "Hayır gitmeyelim. Ben hazırım Hyung, sadece ameliyattan korkuyorum" Onu anladığımı belli etmek adına başımı sallayarak gülümsedim. Gerçekten bir ameliyata gireceğini sandığı için korkması normaldi. Hangimize aniden "kalk hazırlan ameliyata gidiyorsun" denilse hepimiz panikleriz başımıza ne gelecek diye. CB: "Biz doktorlar ameliyat diyoruz Jeongin. Aslında ameliyat bile sayılmaz. Küçük bir anestezi alacaksın, ameliyat dediğimiz operasyon ise 15, en fazla 20 dakika sürecek" IN: "Öyle mi?" Aniden gözleri parladığında başını göğsümden uzaklaştırarak gözlerini kırpıştırdı. Yüzünden ne kadar rahatladığını anlamıştım. En başından anlatsaydım bu kadar ağlamayacaktı.. CB: "Öyle tabii ki. Hatta anestezi olmadan bile yapılabilecek bir ameliyat ama rahat ve güvenli olması adına hafif anestezi yapıyoruz" Başını onaylar anlamda salladığında doğrularak yatakta yanına oturdum ve yanaklarını ıslatan gözyaşlarını parmaklarımla usulca sildim. CB: "Sadece birkaç tane en çok büyümüş, çatlamaya hazır olan yumurta alınacak senden o kadar. Belki 10 dakika sürecek. Bir bakmışsın uyanmışsın" Her açıklamamda daha da rahatladığını, düzenli nefes aldığını anlıyordum. Bu yüzden sürecin devamını da anlatmaya devam ettim. CB: "Sonra ikimizden de alınan örnekler laboratuvarda döllenmesi için 3-4 gün bekleyecek. Alınan örenklerin hepsi döllenmez genelde. O yüzden içinden hazır olanlar seçilecek. Sonra da hazır olan embriyo karnına yerleştirilecek bu kadar" Detaylı ve açıklayıcı bir şekilde anlattığımdan emin olduktan sonra parmaklarımı yanağından uzaklaştırdım. IN: "Peki ya Hyung bebek karnımda ölebilir mi?" Sonunda susmak, kendi içine atmak yerine sorusunu bana sorduğunda kocaman gülümseyerek başımı hayır anlamında salladım. CB: "Embriyo bir bebek değildir. 16 hücreli Blastokisttir. Yani hücre karnında büyümeye devam ederse bebek olur. Büyümezse orada hücrelerinin arasına karışıp gider. Ki büyümeye başladıysa da ölmez, rahime tutunarak orada büyümesine devam eder" IN: "Peki kaç deneme sonrası tutunur? Hemen büyümeye başlasa olmaz mı?" Gülümseyerek başımı hayır anlamında salladım ve gergince sıktığı ellerini ayırarak kendi ellerimin arasına aldım. Stresini az da olsa almak adına yumuşak tenini parmaklarımla okşadım. CB: "Tüp bebek birkaç denemede olur. İlk denemede olması biraz zor. Hem ilk denemeden vücudun alışır böylece her denemede şansımız daha da artar" Bakışlarını ellerimize indirdiğinde ben de birbirine tutulu olan ellerimize baktım. Teni bembeyaz ve yumuşacıktı. Gerçekten bebek gibiydi. IN: "Tamam Hyung ben artık hazırım" Sesi eskisine nazaran daha net ve kararlı çıksa da ben onu acele ettirmek yerine rahat olmasını istiyordum. CB: "İstiyorsan gidelim, sonra başka zaman geliriz" Hemen başını sallayarak beni reddetti ve ellerimizi birbirinden uzaklaştırarak yatağa uzandı. En azından gözlerinden korkmadığını anlıyor olmak beni mutlu ediyordu. IN: "Artık hiç korkmuyorum Hyung" Tatlılığına gülümseyerek başımı onaylar anlamda salladım. Madem bu kadar hazır hissediyordu daha fazla bekletmeyecektim onu. Demir tepsinin içinde duran steril eldivenleri elime taktım ve anesteziyi alarak yavaş hareketlerle şırınganın içine çektim. Elimde tuttuğum iğneyle boncuk bakışlarıyla bana bakan bedene doğru döndüm. CB: "Korkmana gerek yok ameliyat boyunca da uyandığında da hep yanında olacağım. Sonra da hemen taburcu edileceksin" ________________ Düşünsenize hastaneye kontrole gidiyorsunuz ve aniden sizi ameliyata alıyorlar. Ameliyattan korkan sadece ben miyim ya? Sanki anestezi alırsam bir daha uyanamayacak gibi hissediyorum. Södmslm Sanırım bu bölüm kendi korkumu Jeongin'e vermiş oldum 😁