Sabah olur. Aynı binadan herkes birlikte çıkar. Gün, sıradan bir gün gibi başlar. Sultan hastaneye giderken aklında ne mesajlar vardır ne de gece yaşananlar; işi, koşturması, sorumlulukları vardır.
Hastanede mesai başlar. Sultan üniformasını giyer, saçını toplar. Koridorlar her zamanki gibi kalabalık, sesler üst üste. Vizitler, evraklar, kısa konuşmalar… Her şey normaldir.
Bir süre sonra Sultan kendini yorgun hisseder. Kısa bir ara vermek için tuvalete yönelir. Kat sakindir. Tuvalete girer, kapıyı kapatır. Aynaya bakar, yüzünü yıkar.
Tam o sırada arkasında bir hareket olur.
Kapı sessizce açılır.
Sultan dönecek olur ama geç kalır. Arkasından biri hızla yaklaşır. Bir el ağzını kapatır, diğeri omzundan bastırır. Sultan refleksle karşı koymaya çalışır ama beklemediği kadar güçlüdür. Keskin bir koku hisseder. Başının içi uğuldamaya başlar.
Görüntü bulanıklaşır. Dizlerinin bağı çözülür. Yere düşmeden tutulur. Sesler uzaklaşır.
Sultan bilincini kaybeder.
Bir süre sonra gözlerini açtığında etraf karanlıktır. Nerede olduğunu anlayamaz. Baş ağrısı vardır. Hareket etmek ister ama başı döner. Sessizlik içindedir; ne hastane sesi vardır ne de tanıdık bir koku.
Birinin varlığını hisseder.
Karanlıktan bir ses gelir. Sakin, kontrollü:
“Merak etme Sultan. Bu bir zarar verme meselesi değil.”
Kısa bir duraklama olur.
“Bu, bilmen gerekenlerle ilgili.”
Sultan konuşmaz. Sadece dinler. İçinden geçen tek şey şudur:
Bu, rastgele bir kaçırılma değildir.