Gece ilerlemiş, bina sessiz. Aynı apartmanın ışıkları kat kat yanıyor. Alt katta erkeklerin kahkahası hâlâ duyulurken, üst katta kızlar salonda toplanmış. Berensu koltuğa uzanmış, Gizem cam kenarında ayakta, Ebrar telefonla oynuyor. Sultan mutfakta su doldururken telefonu tekrar titreşiyor.
Aynı numara.
Bu kez mesaj daha net:
“Yiğit ve Melis sandığın gibi başlamadı. Gizem’e sor. Ama gerçek Eymen’le ilgili.”
Sultan’ın eli duruyor. Kalbi hızlanıyor. Salona dönüyor ama yüzü değişmiş. Berensu hemen fark ediyor.
“Sultan… ne oldu?”
Sultan bir an susuyor. Sonra telefonu masaya bırakıyor.
“Biri mesaj atıyor. Saçma değil… çok net.”
Gizem başını kaldırıyor. Yüzü bir anda geriliyor.
“Ne mesajı?”
Sultan derin bir nefes alıyor.
“Eymen’le ilgili bir şey bildiğini söylüyor. Ve… Yiğit–Melis meselesiyle bağlantılı.”
O an, alt kattan kapı sesi geliyor. Erkekler yukarı çıkıyor. Asansör sesi. Ayak sesleri. Aynı binada olmanın ağırlığı bir anda herkesin üstüne çöküyor.
Kapı çalıyor.
Berensu kapıyı açıyor. Eymen, Yiğit, Murat ve Ege içeri giriyor. Herkesin yüzü rahat ama ortamın havası anında değişiyor. Sultan gözünü Yiğit’ten ayırmıyor. Gizem’in yüzü bembeyaz.
Yiğit sessizliği bozuyor:
“Bir şey mi oldu?”
Sultan konuşuyor. Sesi sakin ama net.
“Bize biri mesaj atıyor. Ve yalan söylemediğini düşünüyorum.”
Eymen’in kaşları çatılıyor.
“Ne mesajı?”
Sultan telefonu uzatıyor. Mesaj ekranda.
Eymen okuyor. Yüzündeki ifade bir anlık… çok kısa ama yakalanıyor.
Berensu bunu fark ediyor.
“Eymen?” diyor, sesi titrek. “Ne demek bu?”
Gizem dayanamayarak konuşuyor.
“Tamam,” diyor. “Ben biliyorum. Ama her şeyi değil.”
Herkes ona dönüyor.
“Yiğit ve Melis… düşündüğünüz gibi değil. Ama asıl mesele bu değil,” diye devam ediyor. “O mesajdaki kişi… Eymen’in geçmişinden biri. Ve düğünle ilgili bir şey biliyor.”
Sessizlik çöküyor.
Murat yavaşça: “Ne biliyor?” diye soruyor.
Eymen konuşmak zorunda kalıyor artık.
“Eskiden… kapanmamış bir mesele var,” diyor. “Ve ortaya çıkarsa sadece beni değil, hepimizi etkileyecek.”
Berensu’nun gözleri doluyor.
“Bunu bana neden söylemedin?”
Eymen cevap veremiyor.
Yiğit bir adım atıyor.
“Bu sır… Melis’le ilgili mi?”
Eymen başını kaldırıyor.
“Hayır. Ama Melis bunu biliyor.”
İşte o an her şey kırılıyor.
Gizem’in nefesi kesiliyor.
Sultan içinden geçeni düşünüyor:
Bu sadece bir sır değil… bu bir zincir.
Aynı binada, aynı gecede, aynı salonda…
Hiç kimse artık güvende hissetmiyor.