London Lisesi — Bölüm 2

"Elveda karanlık güzel şehrim... "

~keyifli okumalar~

---

"Lora,eğer bu sebebten dolayı bir damal gözyaşı daha dökersen seni odaya kilitlemem gerekicek!"

Bunu diyen kişi Helena'ydı. O benim tek arkadaşım... Ben genelde... Konuşmayı sevmem,iletişim kurmayı sevmem,sosyalleşmekten nefret ederim! Ama Helenayı severim,sessizliği severim,yağmurları severim,karanlığı severim... By şehiride o yüzden sever-dim... Yağmurlu ve sessiz olduğu için... Ama benim babamın tayini yüzünden bugün bu şehirden taşınıyoruz. Ve bunu bana dün söylüyorlar! Benim yağmurlu,karanlık ve sessiz şehrini terkediceğimizi bana dün söylüyorlar! Bu hiç adil değil!

Herneyse ben taşınmaya olan nefretimden size kendimi tanıyamadım. Benim adım Lora,Lora White. Dişçi bir anne ve (lanet olası) polis bir babanın en büyük ve tek kızıyım. ikiz erkek kardeşlerim var, Ares ve Alex. İsimlerinin yaratıcılığından benim koyduğum anlaşmıyordur diye düşünüyorum... Yaklaşık 4 senedir voleybol branşı ile yakında ilgileniyorum. Ayrıca derslerimde ortalamanın üstünde. Galiba bu hayatta yapmayı en çok beğendiğim şey okulun ortalamasını yükseltmek...

"Hey Lora! Nerelere dalıp gittin?" Helena'nın sesi ile tekrar kendine geldim.

"Sadece korkuyorum"

"Neden ki? Bizim yaşımızdaki her genç kız bu kasvetli şehirden kurtulmak ister!"

"Belki ben bu kasvetli şehiri seviyorumdur Hel?.."

"Çünkü senin kişiliğin kasvetli!"dedi ve kaşlarını çattı." Bencillik etme şuan senin yerinde olmak için can atan bir sürü genç kız tanıyorum!"

"Tamam Helena en kasvetli,en bencil benim!"

"Aman ben onu mu dedim- Aaa,bak senin çifte belalarında gelmiş!"

Helena doğruydu,ikiz kardeşlerim tarafından baskın yemiştik...

"Bu tatlı iltifatınız için teşekkür ederim madam Helena-"dedi Alex ama ikizi tarafından kafasına tokat yiyince susmak zorunda kaldı.

"Bizi insanlara böyle tanıtmak kalbimi kırdı Loracım..."dedi Arex o mistik sırıtışıyla.

"Loracım değil Lora Abla diceksin Alex"dedim tıslarcasına.

"Ablaymış! Aramızda sadece 7 yaş var buda hiçbir şey! Herneyse biricik annecim eğer eve gelip bavulunu toplamazsan senin varlığını dünyadan düşeceğini söyledi "

"Off, tamam Lora... Eğer gitmezsen annen hiç susmayacak ben vedalaşmaya gelicem zaten"

Helena'nın son sözünde sonra otlayarak eve vardım ve bavulunu tamda annemin istediği gibi topladım.

Anne ve babamın bu şehirde hiç arkadaşalrı olmadığı için bizi göndermeye sadece Helena ve kardeşlerimin bir-iki arkadaşı gelmişti...

Ne kadar sosyal bir aileyiz ama dimi?!

Daha önce Helena'ya ağlamamak için söz vermiştim. Bu yüzden ona sarılmadım, o da bunu bildiği için bana sarılması. Uzaktan buruk gülümsemelerle birbirimize el salladık...

Atabay bindik...

Yola başlamıştık...

Geçirdiğim en sıkıcı ve berbat yolculuktu desem yalan olmaz...

Cama yaslandım,manzarayı izledim. Biz yol aldıkça gökyüzünün rengi açılıyordu... Kulaklığımı taktım;

I'm packin my bags that I didnt unpack the last time

I'm sayin, " See you again ", so many times,it's becoming my tagline

But you know the truth, I'd rather hold you

Than try to catch this flight

So many things I'd rather say

But for now , it's goodbye

...

Elveda karanlık,güzel şehrim...