MK artık kaçamıyordu.
Ne Mei'nin imalarından.
Ne kendi düşüncelerinden.
Ne de kalbinin her Red Son'u gördüğünde biraz daha hızlı atmasından.
Çünkü cevap artık oldukça açıktı.
Ve bu cevap onu hem mutlu ediyor hem de korkutuyordu.
—
Bir sabah dükkânda otururken Mei karşısına geçti.
Elinde içeceği vardı.
Yüzünde ise o meşhur sırıtış.
MK bunu görünce iç çekti.
"Ne?"
"Bir şey demedim."
"Demek üzeresin."
"Belki."
"Mei."
"Tamam tamam."
Mei masaya eğildi.
"Red Son'dan hoşlanıyorsun, değil mi?"
MK dondu.
Bu kez inkâr etmedi.
Çünkü artık edemiyordu.
Yavaşça başını eğdi.
"...Sanırım."
Mei'nin gözleri büyüdü.
"BEKLE GERÇEKTEN Mİ?!"
Bütün dükkân sustu.
Pigsy başını kaldırdı.
Tang sandalyeden düşüyordu.
MK ise yüzünü kapattı.
"Biraz daha sessiz olabilir misin?!"
"ASLA!"
—
O günün ilerleyen saatlerinde Red Son da pek iyi durumda değildi.
Çünkü kendi sorunları vardı.
Ve bu sorunların adı MK idi.
Laboratuvarın içinde volta atıyordu.
Bir ileri.
Bir geri.
Bir ileri.
Bir geri.
Sonunda babası içeri girdi.
"Ne yapıyorsun?"
"Hiçbir şey."
"Bunu üç saattir yapıyorsun."
"..."
"Düşünüyor musun?"
"..."
"MK hakkında mı?"
Red Son neredeyse tavana sıçrayacaktı.
"NASIL HERKES ANLIYOR?!"
—
Babası gülmeye başladı.
Bu oldukça nadir bir olaydı.
"Çünkü çok belli."
Red Son yüzünü kapattı.
Hayatında ilk kez büyük bir iblis kralıyla savaşmak daha kolay geliyordu.
—
Akşam olduğunda şehir sakinleşmişti.
Gökyüzünde yıldızlar görünüyordu.
MK ise kulelerden birinin çatısında oturuyordu.
Düşünüyordu.
Tam o sırada arkasından bir ses geldi.
"Noodle Boy."
MK döndü.
Ve istemsizce gülümsedi.
"Hey Red."
—
Bir süre sessiz kaldılar.
Bu sessizlik artık tanıdıktı.
Rahatlatıcıydı.
Ama bugün biraz farklıydı.
İkisinin de söylemek istediği şeyler vardı.
Sadece nasıl başlayacaklarını bilmiyorlardı.
—
Sonunda Red Son konuştu.
"Bir şey sormam gerekiyor."
MK'nin kalbi hızlandı.
"Tamam."
Red Son derin nefes aldı.
Bu normalde yaptığı bir şey değildi.
Ama şimdi ihtiyacı vardı.
—
"Son zamanlarda..."
"...Evet?"
"Garip hissediyor musun?"
MK gözlerini kırpıştırdı.
Bu soruyu beklemiyordu.
"Garip mi?"
"Evet."
Red Son bakışlarını kaçırdı.
"Mesela..."
Durdu.
Tekrar başladı.
"Birini çok düşünmek gibi."
MK tamamen durmuştu.
—
"Onun iyi olup olmadığını merak etmek gibi."
Red Son'un sesi yavaşlamıştı.
"Onu görünce mutlu olmak gibi."
MK'nin kalbi artık deli gibi atıyordu.
Çünkü anlattığı kişi belliydi.
Ve ikisi de bunu biliyordu.
—
"Red..."
Red Son ilk kez doğrudan ona baktı.
Gözlerinde alışılmış öfke yoktu.
Sadece dürüstlük vardı.
Ve biraz korku.
—
"Ben..."
Sesi takıldı.
Bu kadar zor olacağını düşünmemişti.
İblis ordularıyla savaşmak daha kolaydı.
—
MK hafifçe gülümsedi.
Ve bu gülümseme Red Son'a cesaret verdi.
—
"Sanırım senden hoşlanıyorum."
Sessizlik.
Tam bir sessizlik.
Şehir bile durmuş gibiydi.
—
Red Son hemen devam etti.
"Yani eğer bu garipse sorun değil."
"Ve eğer aynı şekilde hissetmiyorsan—"
"Red."
Red Son sustu.
MK'nin yüzünde yumuşak bir gülümseme vardı.
—
"Ben de senden hoşlanıyorum."
Bu kez konuşamayan kişi Red Son oldu.
—
"...Ne?"
MK güldü.
"Ben de."
"..."
"Gerçekten."
"..."
"Red?"
—
Red Son birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemedi.
Sonra yüzünü çevirdi.
Kulakları kıpkırmızı olmuştu.
—
MK kahkahasını tutamadı.
"İnanamıyorum."
"Neye?"
"Red Son'u utandırdım."
"Bir daha kimseye anlatma."
"Kesinlikle anlatacağım."
"MK."
"Tamam tamam."
—
İkisi de gülmeye başladı.
Ve bir anda bütün gerginlik kayboldu.
Aylarca taşıdıkları sırlar da.
Korkular da.
Şüpheler de.
—
Gökyüzünde yıldızlar parlıyordu.
Şehir aşağıda ışıl ışıldı.
Ama o an bunların hiçbiri önemli değildi.
Çünkü sonunda birbirlerine karşı dürüst olmuşlardı.
—
Uzun süre birlikte oturdular.
Konuşmadan.
Sadece manzarayı izleyerek.
Ve ilk kez ikisi de tamamen huzurluydu.
Çünkü bazen en zor şey bir savaşı kazanmak değildi.
Kalbindekileri söylemekti.
Ve sonunda bunu söyleyecekti.