Ve o sürpriz, Asena ile Nihat'ı hiç beklemedikleri kadar yakınlaştıracaktı.
O gün hava sabah gayet güzeldi.
Güneş vardı.
Gökyüzünde neredeyse hiç bulut yoktu.
Bu yüzden kimse yanında şemsiye getirmemişti.
Son dersin bitmesine on dakika kala dışarıdan gök gürültüsü duyuldu.
Sınıftaki herkes camlara döndü.
"Yok artık."
"Az önce güneş vardı."
"Bu hava ne?"
Öğretmen bile gülmeye başlamıştı.
Dakikalar sonra yağmur başladı.
Hem de öyle böyle değil.
Sanki gökyüzü açılmıştı.
Zil çaldığında herkes kapıya koştu.
Bazıları ailesini arıyordu.
Bazıları yağmurun dinmesini bekliyordu.
Asena da okul girişinde bekleyenlerin arasındaydı.
Arya'nın annesi gelmişti.
Defne'nin babası da yoldaydı.
Bir süre sonra herkes birer birer ayrılmaya başladı.
Asena ise hâlâ bekliyordu.
Tam o sırada yanına biri geldi.
Nihat.
"Gitmiyor musun?"
"Yağmur biraz dinsin diye bekliyorum."
"Ben de."
Bir süre sessiz kaldılar.
Yağmurun sesi okul girişini dolduruyordu.
Nihat dışarı baktı.
"Galiba dinmeyecek."
"Asla dinmeyecek gibi."
İkisi de güldü.
Dakikalar geçti.
Koridorlar boşalmaya başladı.
Artık okulda çok az kişi kalmıştı.
Asena dışarı baktı.
"Eve yürüyerek gitsem mi acaba?"
"Bu yağmurda mı?"
"Evet."
"Hastalanırsın."
"Peki başka ne yapacağım?"
Nihat birkaç saniye düşündü.
Sonra çantasını açtı.
İçinden katlanmış bir şemsiye çıkardı.
Asena şaşkınlıkla baktı.
"Şemsiyen mi vardı?"
"Evet."
"O zaman neden yarım saattir bekliyoruz?"
Nihat gülmeye başladı.
"Seninle konuşuyordum."
Asena'nın kalbi hızlandı.
Nihat bunu söyler söylemez başka tarafa baktı.
Sanki ağzından kaçırmıştı.
Sonunda okuldan çıktılar.
Şemsiye büyük değildi.
Bu yüzden birbirlerine oldukça yakın yürümek zorundaydılar.
Omuzları bazen değiyordu.
İkisi de bunu fark ediyordu.
Ama kimse geri çekilmiyordu.
Sokak boyunca yürürlerken okuldan, derslerden, arkadaşlarından bahsettiler.
Konuştukça zaman daha hızlı geçiyordu.
Asena ilk kez Nihat'ın yanında bu kadar rahat hissediyordu.
Bir ara şiddetli bir rüzgâr esti.
Şemsiye ters döndü.
İkisi de kahkahaya boğuldu.
"Harika."
"Şimdi gerçekten ıslandık."
Asena'nın saçlarının uçları yağmurdan ıslanmıştı.
Nihat istemsizce ona baktı.
Sonra birkaç saniye gözlerini ayıramadı.
Asena da bunu fark etti.
Göz göze geldiler.
Bu kez kimse bakışını kaçırmadı.
Yağmur yağıyordu.
Sokak sessizdi.
Ve birkaç saniye boyunca ikisi de hiçbir şey söylemedi.
Çünkü söyleyecekleri şeyler artık arkadaşlıktan daha fazlasını anlatıyordu.
Tam o sırada Asena'nın telefonu çaldı.
İkisi de irkildi.
Büyü bozulmuştu.
Asena telefonu açtı.
Annesi arıyordu.
"Eve yaklaştım anne."
Telefonu kapattığında ikisi de hafifçe gülümsedi.
Ama o anı unutamayacaklarını biliyorlardı.
O gece Nihat yatağında uzanırken aynı şeyi düşündü.
Yağmur.
Şemsiye.
Asena'nın gülüşü.
Ve gözleri.
Sonunda telefonunu eline aldı.
Kaan'a mesaj attı.
"Sanırım gerçekten aşık oldum."
Kaan'ın cevabı iki saniyede geldi.
"Sanırım mı?"
"Tamam."
"Kesin aşık oldum."
Ve işte o gece, Nihat ilk kez duygularından kaçmayı bıraktı.