Aylar sonra…
Her şey daha sessiz ama daha netti.
Aileler artık tamamen karşı değil, tamamen de evet değildi.
Ama “deneyelim” demişlerdi.
Ve bu bile büyük bir adımdı.
Nihat bir akşam Asena’yı küçük bir yere götürdü.
Sade bir masa.
Sade ışıklar.
Sadece ikisi.
Asena etrafa baktı.
“Burası nişan gibi mi?”
Nihat hafifçe güldü.
“Belki.”
Sonra cebinden küçük bir kutu çıkardı.
Ama bu yüzük değildi.
Asena kaşlarını kaldırdı.
“Ne bu?”
Nihat kutuyu açtı.
İçinde iki küçük bileklik vardı.
Biri onun.
Biri Asena’nın.
“Asıl nişan bu.”
“Asena’nın bileğine taktı.”
“Gösteriş değil.”
“Biz.”
Asena o an güldü.
“Sen romantikleşmeyi öğrendin.”
Nihat:
“Sen de beni değiştirdin.”