Üçüncü gün Nihat Asena’nın yanına geldi.
“Konuşmamız lazım.”
Parkta oturdular.
Uzun süre sustular.
Sonra Nihat:
“Ben seni zorlamıyorum.”
Asena gözlerini kaldırdı.
“Biliyorum.”
“Peki neden böyle hissediyorsun?”
Asena derin nefes aldı.
“Çünkü herkes çok şey söylüyor.”
Nihat başını salladı.
“Biz değiliz.”
“Biz hâlâ biziz.”
Asena gözleri dolu:
“Evet.”