Sahil olayından sonra birkaç gün kimse tam olarak “normal” olamadı.
Okul gruplarında hâlâ o an konuşuluyordu.
“Asena evlilik teklifini kabul etti.” “Nihat diz çöktü.” “Arya her şeyi planlamış.”
Ama Asena için en garip şey, olayın kendisi değil…
Sonrasının sessizliğiydi.
Bir akşam evde otururken telefonu çaldı.
Nihat arıyordu.
“Alo?”
“Yarın boş musun?”
Asena düşündü.
“Ders var ama öğleden sonra boşum.”
“Tamam.”
“Ne var?”
Nihat kısa bir sessizlikten sonra:
“Anneme gidiyoruz.”
Asena bir anda doğruldu.
“Ne?”
“Anneme.”
“Niye?”
“Bilmiyorum… söylemem lazım.”
Asena sustu.
Kalbi biraz hızlandı.
“Tamam.”
Ama bu “tamam” eskisi gibi rahat değildi.