Nihat bir adım geri çekildi.
Asena’ya baktı.
Uzun süre.
Sanki kelime seçiyordu.
Sanki korkuyordu ama vazgeçmiyordu.
Sonra diz çöktü.
Asena nefesini tuttu.
Her şey yavaşladı.
Nihat konuştu:
“Asena…”
“Ben seni ilk gördüğümde bunun ne olduğunu bilmiyordum.”
“Çocukluktan ibaretti sandım.”
Kısa bir duraklama.
“Yanılmışım.”
“Bu çocukluk değil.”
“Bu gerçek.”
Asena’nın gözleri dolmaya başladı ama hâlâ donuktu.
Nihat cebinden küçük kutuyu çıkardı.
“Asena…”
“Benimle evlenir misin?”
Sessizlik.
Dalga sesi bile uzaktan geliyordu.
Asena hiçbir şey söylemedi.
Sadece baktı.
Sonra nefes aldı.
Ve çok net bir şekilde:
“Evet.”