Aylar geçmişti;
Asena ve Nihat artık neredeyse her gün konuşuyordu.
Arkadaş grupları onları sürekli birbirlerine yakıştırıyordu.
Arya, Defne, Kaan ve Eren artık beklemekten yorulmuştu.
Ama en sonunda beklenen gün gelmişti.
Son ders beden eğitimiydi.
Öğrenciler soyunma odalarına gitmişti.
Koridorlar boşalmıştı.
Asena arkadaşlarının onu sürekli oyaladığını fark etmişti.
Arya sürekli başka şeylerden bahsediyordu.
Defne gülmesini zor tutuyordu.
Bir şeyler dönüyordu.
Ama ne olduğunu bilmiyordu.
Sonunda sınıfa döndüğünde içeride yalnızca bir kişi vardı.
Nihat.
Kalbi hızlandı.
"Nihat?"
Nihat yavaşça ayağa kalktı.
Elleri titriyordu.
Bu normalde hiç yapmadığı bir şeydi.
"Asena..."
Bir süre sustu.
Sanki doğru kelimeleri arıyordu.
"İlk günden beri seni fark ediyorum."
Asena sessizce onu dinledi.
"Seninle konuşmayı, gülmeyi, vakit geçirmeyi seviyorum."
Nihat derin bir nefes aldı.
"Ve artık bunu saklamak istemiyorum."
Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki sesini bile duyabiliyordu.
"Asena..."
Bir adım yaklaştı.
"Ben senden hoşlanıyorum."
Sınıf sessizleşti.
Dünya durmuş gibiydi.
"Sana her baktığımda mutlu oluyorum."
"Asena..."
"Girlfriendim olur musun?"
Asena birkaç saniye konuşamadı.
Aylar boyunca beklediği an sonunda gelmişti.
Gözleri doldu.
Yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
Ve cevabını verdi.
"Evet."
Nihat ilk başta duyduğuna inanamadı.
"Evet mi?"
Asena güldü.
"Evet."
Kapının dışından bir anda bağırışlar yükseldi.
"KABUL ETTİ!"
"SONUNDA!"
"KAZANDIK!"
Kapı açıldı.
Arya, Defne, Kaan ve Eren içeri doluştu.
Meğer hepsi kapının arkasında bekliyormuş.
Asena ve Nihat kahkahaya boğuldu.
Çünkü hikâyeleri o gün başlamamıştı.
Ama o gün, ilk kez ikisi de aynı hikâyenin içinde olduklarını kabul etmişlerdi.