Sabahın erken saatleriydi.
Nil, siyah saçlarını düzelterek okulun demir kapısının önünde durdu. Büyük tabelada kocaman harflerle "Büyükçekmece Anadolu Lisesi" yazıyordu.
Derin bir nefes aldı.
"Umarım güzel bir gün olur..." diye fısıldadı.
Okulun bahçesi öğrencilerle doluydu. Kimi sohbet ediyor, kimi kahkaha atıyor, kimi ise telefonuna bakıyordu.
Nil, okul binasına doğru yürümeye başladı.
Tam koridordan döneceği sırada...
Pat!
Birine sertçe çarptı.
Elindeki kitaplar yere saçıldı.
"Özür dilerim!" diyerek eğildi.
Karşısındaki kişi ise tek kelime etmedi.
Nil başını kaldırınca uzun boylu, siyah saçlı bir çocukla göz göze geldi.
Soğuk bakışları insanın içini ürpertiyordu.
Çocuk sadece birkaç saniye Nil'e baktı.
Sonra sert bir sesle konuştu.
"Önüne baksana."
Nil kaşlarını çattı.
"Ben de özür diledim ama."
Çocuk umursamaz bir ifadeyle omzuna çarparak yanından geçti.
Koridordaki öğrenciler sessizleşmişti.
İçlerinden biri fısıldadı.
"Geçmiş olsun..."
Nil duyduklarına anlam veremedi.
"Neden geçmiş olsun?"
Kız öğrenci cevap vermeden arkadaşını kolundan çekip uzaklaştı.
Nil şaşkın bir şekilde kitaplarını topladı.
"Bu çocuk da kimdi?" diye düşündü.
---
Sınıfa girdiğinde öğretmen onu kapıda karşıladı.
"Arkadaşlar, bugün sınıfımıza yeni bir öğrenci katıldı."
Bütün gözler Nil'e çevrildi.
"Merhaba. Ben Nil. Tanıştığımıza memnun oldum."
Sınıftan hafif alkış sesleri yükseldi.
Öğretmen sınıfın sağ tarafındaki boş sırayı gösterdi.
"Geçip oturabilirsin."
Nil yerine oturdu.
Tam çantasını açarken sınıfın kapısı sertçe açıldı.
Tak!
Az önce koridorda çarptığı çocuk içeri girdi.
Öğretmen bile hiçbir şey söylemedi.
Çocuk ağır adımlarla en arka sıraya geçti.
Sınıftaki herkes sessizdi.
Nil, yanındaki kıza eğildi.
"O kim?"
Kız derin bir nefes aldı.
"...Ayaz."
"Bu okulun en belalı öğrencisi."
Nil şaşkınlıkla arkasına baktı.
Ayaz ise duvara yaslanmış, kollarını bağlamış bir şekilde onu izliyordu.
O bakışlarda öfke mi vardı...
Yoksa saklanan bambaşka bir duygu mu?