Bu sözümün üstüne herkes gülmeye başladı. Herkesten Tebrik aldık. Yağızla birbirime bakarak gülüyorduk. Annelerimiz babalarımız bize destek olacaklarını söylediler. Biraz daha oturup kalktık. Ve yola çıktık. Yolda kimse konuşmadı. Annem dışında. Benim evime gelene kadar hiç susmadı. Sürekli soru soruyordu. Bende kısa cevaplarla geçiştiriyordum. Sonunda evime geldim,annemlerr de gitti. Evime çıkıp sıcak bir duş aldım. Rahatlamıştım. Sonra kapımın zili çaldı. Şaşkınlıkla kapıya doğru ilerlemeye başladım. Bu saatte kim olabilirdi? Kapının deliğinden baktım ve Yağız olduğunu farkettim. Hemen kapıyı sonuna kadar açtım. "Hoşgeldin aşkım,bir sorun mu var bu saatte," dedim korkarak. O ise gülümsüyordu. Bütün şehvetiyle...
"Ne yani,sözlümün evine gelemez miyim istediğim saatte," diye sordu alıngan bir tavırla.
"Ya öyle söylemek istemediğimi biliyorsun,geç içeri hadi," dedim gülerek. İçeri girdi,kapıyı kapattı ve ani bir hareketle beni kapının ve kendi arasına alıp belimi eliyle sardı. Şoktayım şu an. "Yağız ,iyi misin,napıyorsun,"dedim hafif sırıtarak. "Hoşuna gitti,"dedi ve dudaklarımı öpmeye başladı. Öyle şehvetli bir şekilde öpüyordu ki bende ona ayak uydurdum..
