Uyanıyordum, ama bu sefer ne o sinir bozucu alarm sesi, ne annem ne de yaramaz bir kardeşim vardı...
Bir ağlama sesine uyanıyordum. Çok içten bir ağlamaydı bu. Gözlerimi açmaya çalıştığımda ağlayan kişi hıçkırmaya başladı. Gözümü açmıştım ama heryer karanlık olduğundan buna ikna olmam zor oldu. Neredeydim ben böyle?
Ağlayan kişi biraz sakinleşip "Boris." Diye söylenmeye başladı.
Hemen tanıdım sesi, bu Marina'ydı. Sonra taşlar yerine oturmaya başladı. Festival, oyun, geri sayım, kazanan, kaybeden.. Ne ara bayılmıştım ben? Bunların hepsini düşünürken ani bir hareketle yattığım yerden kalktım.
Ani kalkmamla birlikte müthiş bi baş dönmesi hissettim. Marina öne doğru uzanıp omuzlarımdan tutarak tekrar yatar pozisyona getirdi. Yüzümü göremese de sormak istediklerimi tahmin etmiş gibi anlatmaya başladı.
Kekeleyerek,
"Boris gerçek bir oyunun içindeyiz, buradan çıkış yok." diyerek tekrar ağlamaya başladı. Marina hep çok güçlü bi kızdı. Hiç bir zaman pes etmez, hep bir yolu olduğuna inanır, yaşam enerjimi yükseltip beni hayata bağlardı. Ama şuan perişan haldeydi. Onu böyle görmek kalbimi parçalıyor ve içime müthiş bi korku dolmasını sağlıyodu.
"Nasıl yani?" Dedim
"Vuruldun, gerçek silah bunlar, kapılar açılmıyor, bizi duyan, gören yok, saatlerdir burdayız." Diye ağlamayı sürdürdü.
Bunun rüya olmasını umuyorum diye geçirdim içimden. Bunu anlamak için kendimi tokatlamaya başladım. Marina çığlık atarak beni durdurdu. Gerçekmiş..
"Madem vuruldum, nasıl uyandım?" Diye sordum Marina'ya
"Ben yarışmadan çekilince oyun sonra oynamak üzere duraklatıldı ve takım arkadaşların yaşadığını öğrenince bir sonraki maça çıkabilesin diye yardım etti." Dedi.
Ayak sesleri duyulunca Marina ani bi hareketle beni kendine çekerek çabuk baygın taklidi yap diye fısıldadı.
Baygın taklidi yaparken adım sesleri yaklaştı ve yanımıza geldi.
Bir ses "uyanmadı mı daha?" Diye sordum. Sesinden anladığım üzere bu takım arkadaşım Alice'ydi. Marina "hayır, uyanmadı." Dedi, sesi titriyordu.. Alice "kısa sürede uyanması gerek, maça başlamalıyız."dedi. Marina iç çekti ama cevap vermedi. Tekrar ayak sesleri geldi ve Alice'nin yanımızdan ayrıldığını anladım yinede Marina bişey demeden ben konuşmadım.
"Gitti." Dedi Marina. "Bak Boris, beni ciddiye alıyomusun bilmiyorum ama burdan çıkmak zorundayız. Bir an önce lütfen toparlan bir yolunu bulalım. Umudumu kaybetmemek istiyorum ama çok korkuyorum."dedi ardından titrek bir nefes aldı. Yanaklarım ıslanana kadar ağladığımı farketmemiştim. Hem burda kalmamız hemde arkadaşımı bu halde görmek canımı çok yakıyodu.. Bir yolunu bulup onuda kendimi de kurtarmalıydım. Bu yüzden kenardan bir engel bulup zorla ayağa kalktım. Bir ayaklanma farkeden Marina de ayağa kalktı ve koluma geçerek beni yürütmeye başladı. Gittiğimiz her duvara dokunduk. Hep bir ışık aradık ama hiç bir iz bulamadık. O an oyun pistine geldiğimizi anladık. Yeni bir grup oyuncu pistte oyun için hazırlanıyolardı. Biz burda olmamıza rağmen 2 grupta tamdı ve bizim oynadığımız karakterlerde vardı. Hızlıca pistten uzaklaştık ve onları görebileceğimiz bir yere saklandık. Oyun başladı, geri sayımlar yapıldı, silah sesleri duyuldu ve normalde Marina'nın bulunacağı takım galip geldi. Oyunda da hep bu takım galip geliyodu. Biraz moral yükseltmek için "hadi be yine mi senin takımın." diye Marina'nın omzunanın omzuna vurdum. Marina güldü ve "Bizi asla yenemezsiniz."dedi. "Sizi öyle bir yenicez ki bir daha karşımıza çıkamıcaksınız."dedim. Yüzünü net göremesemde aşağılayıcı bakışlarından attığını hissediyordum. Hayatta kalan oyuncular birleşerek bir tarafa doğru yürümeye başladı. Hemen onları takip ettik. Sonunda bir kapıya geldiler. Çıkış olsun diye içimden bildiğim tüm duaları ediyordum. Heyecandan kalbim boğazımda atıyodu. Ama yine bir oda olduğunu görünce iç çektim. Bunu Marina farketmiş olucakki elini omzuma koydu. "Bulucaz merak etme."dedi. Beni göremese de gülümsedim. Onu iyiki tanımışım diye geçirdim içimden. Ailemden bile iyi tanıyodu beni. Daha sonra odaya girmek için önümüzü dönerek ilerledik..
