Oda çok karanlıktı. Labirent gibi bir alandaydık. İçerideki tek ışık olan cılız mavi ledlerde sönünce Marina'yı göremiyodum artık. Elimde olan silahı boynuma asarak Marina'nın kolunu tutmak için uzandım. Bu karanlıkta onu da kaybetmek istemiyodum. Ama onu bir türlü bulamadım.
"Marina yani Panks neredesin?" Diye seslendim. Ardından onun kahkasını duydum.
"Aidell düşmanız unuttun mu, hadii anın tadını çıkar." Dedi
"Madem öyle ağlamak yok." Dedim alaycı sesimle.
"Ben ağlamamda seni bilmem küçük Aidel seni." Dedi. Güldüm ve oyuna başlamak için yerime geçtim. Aynı oyunda oynadığım gibi boğuk bir adam sesi geldi.
Adam boğuk sesiyle geri saymaya başladı. Geri sayım bitince silahlar açılıp ateş edicektik ve bunun süresi bitince cılız mavi ışık açılıp kimlerin vurulduğunu görücektik. Kısaca iyi saklanan kazanıcaktı. Adam "3,2,1." Dedi ve silah sesleri duyuldu. Hemen iç güdülerime göre sıkmaya başladım. Şuan hangi konumda durduğumu bilmediğim için vurulmamak için dua ediyodum. Cılız mavi ışık açılınca karşı taraftan jewel'i yere yığılmış bir şekilde gördüm. Nişanının çok iyi olmasına rağmen saklanma konusunda iyi olmadığı için vurulmuştu. Zavallı jewel diye düşünürken ışıklar tekrar kapandı. Artık 5'e 4 olmuştu takımlar. Saklanmak için bulunduğum yerden uzaklaşmaya çalısıyodum ama ne tarafa yönelsem engele çarpıyodum. O sırada boğuk ses geldi ve "3,2,1." Dedi. Silahlar açıldı silah sesleri duyuldu ve yere yığılma sesi geldi. Kendi takımımdan kimsenin vurulmamış olmasını umarak ışığı bekledim ve bir süre sonra yine o cılız ışık yandı. Ve kendi takımımdan Orwi ve Harold'u yerde gördüm. Vucüdümu kaybetme korkusu sararken tekrar ışıklar söndü. Artık takımlar 3'e 4'tü. Hemen koşarak saklandım. Geri sayım bitti, silahlar açıldı. Bikaç silah sesi geldi. Ateş etmem gerekiyodu ama bişey olmuştu ve ben hareket edemiyodum. Kulaklarım çınlıyo, başım dönüyodu. Beyaz bir ışık patladı ardından cılız mavi ışık yeniden yandı. Dizlerimin üstüne çöktüm. Vucüdümu taşıyamıyordum artık. Sonra bir çığlık duyuldu, Marina'nın sesiydi bu. Bilincimi kaybetmeden gördüğüm son şey Marina'nın bana doğru koşması oldu...
