Bir insan ne zaman 'ben kimim' diye sormaya başlarsa, hiçbir şeyin cevabı artık kolay değildir." Sabahları sevmem. Yeni bir gün, yeni kararlar, yeni roller... Hepsi üzerime biraz büyük gelir. Uyandığımda gözlerimi tavana dikiyorum. Tavan beyaz. Tıpkı içimdeki sessizlik gibi. Kendi varlığıma dışarıdan bakan bir yabancı gibi hissediyorum bazen. Ne düşündüğüm belli değil. Ne hissettiğim, daha da az. Sadece… eksik hissediyorum. Ve o eksiklik, bazen bir ağırlık gibi üzerime çöküyor. Anlatacak hiçbir şeyim yokmuş gibi. Ama içimde anlatılacak kadar çok şey var ki—nereden başlasam, neyi dürüstçe söylesem bilmiyorum. İçimde griye çalan bir boşluk taşıyorum. Ne karanlık, ne aydınlık. Siyah tişörtler, sade kitap kapakları, göze batmayan yürüyüşler... bunlar benim sığınağım. Ama bazen... tam ortasında yürüdüğüm bu sakinliğin aslında bir kaçış olduğunu düşünüyorum. Bir gün biri gelecek. Ona "ben kimim" demeden, o zaten bilecek. Ve o gün geldiğinde… sanırım bütün sessizliğim çözülecek. Henüz gelmedi. Ama bir şey değişmek üzere. Bunu hissediyorum.
Bölüm 1
Sessizlikte başlayan
Bölüm sonu
0 yorum
Bu bölüme henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz.