LENA&CAMILLA

> "Bir insan ne zaman 'ben kimim' diye sormaya başlarsa, hiçbir şeyin cevabı artık kolay değildir." Sabahın erken saatlerinde odamdaki gri duvarlara bakarken fark ettim: Kendimden kaçmakla, kendimi aramak arasındaki farkı artık bilmiyordum. Aynaya her baktığımda bir yüz görüyordum ama onun ne hissettiğini anlayamıyordum. Belki de biri bana ne hissettiğimi sorsaydı, hâlâ susardım. Ben hep aynıydım: Düzenli, sessiz, dikkatli. İnsanların duygularını anlayabiliyordum ama kendi duygularıma gelince… sisin içinde yürümek gibiydi. Derken Camilla geldi. Bana göre fazla parlak, fazla yüksek sesli, fazla... özgürdü. Saçları bile sanki kurallara uymuyordu—turuncuya çalan dalgaları, güneşi kıskandıracak kadar ışıltılıydı. Gözleri yeşildi. Beni gördüğünde gülümseyen gözlerden. Benim gri dünyama ait değildi. Ama işte sorun da buydu. Griye alışan biri için, renk bazen korkutucudur. ---