Gerçekten de kapımın önünde bir sürü çiçekler vardı siyah silüetlerden rica edip çiçekleri seram'ın boş olan yerlerine yerleştirmesini söyledim , onlar işlerini yaparken bende çoktan serama girmiştim ve onlara nereye koymalarını söylüyordum onlar çiçekleri sermankoyduktan sonra bende hemn çiçekleri kağıtta yazılı olduğu şekilde yerleştirip suladım
Şuan sermada kahvemi içiyor kitap okuyordum kapım aniden çalınınca kahveyi azıcık üzerime döktüm sinirle gelen baktım Sophie heyecanlı bir şekilde seramdaydı ona şaşkınlıkla bakıyorken o gelip bana sarıldı daha sonra
-"iyisin bir şey yapmamışlar sana"dedi ben şaşkınlıkla
-"kim bana bir şey yapacaktı ayrıca senin ne işin var burada ?"diye sordum Sophie derin bir nefes alıp
-"bak Violetta ben de bir insan değilim aslında senin ailemde teorik olarak insan değil"dedi şokla ne diyeceğimi bilemiyordum
-"Sophie sen ne dediğinin farkındamısın çünkü bu dediklerin şaka dagil değilmi?"dedim sophi kafasını olumsuz anlamda sallayıp
-"bak sana herşeyi anlatacağım ama sen benim için arkamdaki arkadaşlara , arkadaşım olduğunu söylemen gerek "dedi arkasına bakınca Siyah silüetler vardı
-"o arkadaşım"dedim öncekilerden biri kafasını salladı ama hala buraya bakıyordu onları boşverip Sophie baktım
-"anlat buraya nasıl geldin ?"dedim sophi gülüp
-"ben burda yaşıyordum "dedi bende anlamayan gözlerle ona bakıp
-"ben seni hiç görmedim burda yaşıyor olsaydın bilirdim ki gerçi şatodan başka yer bir yer bilmiyorum ama "dedim sophi gülüp
-"seni herkes biliyor artık babam yani uvey babam ve üvey annede öyle"dedi Sophie'nin her dediğinde aklımı kaybedecek gibi oluyordum sinirle
-"Sophie sen ne diyorsun nasıl üvey anne ,üvey baba?"dedim Sophie derin bir nefes alıp
-"onlar senin gerçek ailen Değil Violetta"dedi koltugumdan aniden kalkıp sinirle
-"sen ne dediğinin farkındamısın çünkü bu benim geçmişimi etkiliyor Sophie "dedim Sophie kafasını sallayıp onayladı
-"evet bunca zaman amcan yani üvey amcan sana söyleme istedi lakin üvey ailen izin vermedi "dedi ne diyeceğimi bilemiyordum derin bir nefes alıp
-"peki gerçek ailem Nerede ?"dedim Sophie derin bir nefes alıp
-"bilmiyoruz üvey annen seni bir ağacın altında bulmuş ilk almak ve alamamakta tereddüt etmiş fakat senin tatlı yüzünden ve annenin ve babanın bebegi alsa olmuyordu ne yapsalar olmadı bu yüzden annen seni o ağaçtan alıp seni evine götürmüş babam ilk başta üvey evlat olduğun için sevemsede zamanla seni kendi kızı gibi gördü "dedi bende dolu gözlerle
-" bu yüzden bana eziyet çektirdiler değilmi sophi benim her çığlığımda hicbir şey yapmadılar "dedim yaşadıklarım gözlerimin önüne geldi arkamı dönüp göz yaşlarımı silip derin bir nefes alıp Sophie dönüp
-"neyse olan oldu geçmişi değiştirmem ama geleceğimi değiştirebilirim"dedim Sophie üzgün bir sesle
-"şey eğer istersen gerçek aileni Arakan'da yardım ederim sana ki zaten bu yüzden geldim "dedi ne diyeceğimi bilemedim ama içimde bir yerlerde aile özlemi çekiyordum,gerçek ailemi nasıl bulacaktım bilmiyorum ama kimden yardım isteyeceğimi biliyordum seram'ın kapısına ilerleyip
-"hadi kalk Sophie benimle saraya gel "dedim Sophie gözleri kocaman olup
-"gerçektenmi ben hiç kral Hektor'un sarayına girmedim "dedi ona umursamaz bakıp elimle gel işareti yapıtım daha sonra Siyah silüetlere hitaben
-"kral Hektor nerede ?"diye sordum içlerinden biri
-"efendim kral Hektor taht odasında"dedi bende onaylayıp taht odasına ilerledim aklımda karmaşık sorularla
Hektor'un yanına ilerlerken Sophie heryeri inceliyordu sonunda geldimde kapıdaki muhafızlar adımı anons ettiler ilk tuhafıma gitsede umursamadım içeriye girince beni sürpriz karşıladı bir aile vardı odada onları umursamamaya gayret edip bana doğru gelen müstakbel eşime sarıldım oda boynumu öpüp
-"hoşgeldin hayatım "dedi bende gülümseyip
-"hoşbulduk canım "dedim Hektor arkamda ki Sophie bakıp
-"bu kız kim ?"dedi bende gülümseyip
-"arkadaşım Sophie"dedim Sophie Hektor'un önünde eğilip
-"sizinle tanışmak bir onurdur kralım"dedi Hektor ilk afallasada kimseye belli etmeden
-"kalk eşimin arkadaşısın"dedi Sophie gülümseyip ayağa kalktı daha sonra yine benim arkama geçti Hektor bizi tebessümle izleyen çekirdek aileye dönüp
-"kraliçem bunlar Deep breath krallığından kraliçe cassandra ve kral Carlos "dedi kral ve kraliçe yanımıza ilerleyip elini uzatti kraliçe
cassandra bende elimi uzatıp sıktım daha sonra kral Carlos uzattı onada aynı şekilde elimi uzatıp sıktıktan sonra şuan büyük salonda oturuyorduk ikisi gözlerini benden asla ayrımıyordu tabi onlara baktığımı fark edince sanki dalmış gibi yapıyorlardı çok fazla umursamayip yanımda oturan ve elimi okşayan kocama dönüp
-"hayatım seninle bir şey hakkında konuşabilirmiyim ?"dedim Hektor gülümseyip
-"olur kraliçem "deyip ayağa kalkıp elimi tutup benide kaldırdıktan sonra beraber taht odasına ilerledik içeriye girince Hektor'a Sophie'nin dediği her şeyi ,Sophie'nin yoldayken anlattığı şeylerde vardı onları da anlattım Hektor şuan bir ileri bir geri gidiyor birşeyler düşünüyordu sonunda önümde Durup
-"merak etme ailen eğer yaşıyorsa buluruz sevgilim sen canını sıkma"dedim bende hüzünle
-" ben sadece hayatımın yalan oldunu öğrendim bu çok Zor Hektor"dedim Hektor ellerini yanaklarıma koyup
-"asla hiçbirsey zor değil Violetta sadece Zaman gerekiyor ve zaman Zaman, sabredenlerin mülküdür."Dedi bende gülümseyip kafamı göğüsüne koyup
-"teşekkürler ederim Hektor"dedim oda gülümseyip
-"rica ederim Violetta ayirca o arkadaşın Sophie'nin zihnine gireceğim "dedi ona anlamayan gözlerle bakarken
-"neden" dedim Hektor
-"bence o kızın anlatamadığı şeyler var ve bu durum senin ailen ile ilgili olabilir"dedi bende kafamı sallayıp onayladım daha sonra Hektor elini uzattı bende hemen elimi onun elinin üstüne koyup el ele misafirlerimzin yanına iletmeye ve aklimizdaki sorulara cevap aramaya başladık..
Adı =Carlos
Yaşı= 677
Gücü= Fotokinezi Pirokinez
Karısını çok seviyor lakin geçmişi yüzünden karısının yüzüne bakamiyor pek fazla
Adı= cassandra
Yaşı = 657
Gücü=su , doğa ve Telepati cadısı
Geçmişte yaşanan olaylardan dolayı kral ile araları pek iyi değil ama hala eşini çok seviyor.